Ἡ ἐπίσημη παράδοση τῆς ἡγεσίας τοῦ δυτικοῦ κόσμου στὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, καὶ ἡ σαφέστατη διαφοροποίησή του ἀπ’ τὸν Ντόναλντ Τράμπ, ἔγινε ἀπ’ τὸν Μπάρακ Ὀμπάμα χθὲς τὸ Βερολίνο∙ ἔδωσε ἐγγυήσεις ὅτι θὰ συνεχισθεῖ ἡ λειτουργία τοῦ ΝΑΤΟ, ἀλλὰ καὶ ἀναγνώρισε τὸν ρόλο τῆς Εὐρώπης στὰ διεθνῆ πράγματα, ἐνῶ ὑπογράμμισε τὴν ἀνάγκη στενῆς συνεργασίας τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπαγρύπνηση ὅλων γιὰ τὴν προστασία τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν καὶ τοῦ κλίματος, καὶ ἐμφανίσθηκε ὅμως ἀρκετὰ ἀντιρῶσος, ἀναγνωρίζοντάς την μόνο ὡς στρατιωτικὴ ὑπερδύναμη. Ἡ παρουσίαση ἦταν ἀρκετὰ προετοιμασμένη, καθὼς ἐλάχιστες φορὲς ἀνέτρεξε σὲ σημειώσεις∙ ἡ δυναμικὴ στὸν δυτικὸ κόσμο ἀλλάζει ἄρδην. Ἀπομένει ἡ στάση τοῦ διαδόχου του ἀπέναντί τους, διότι ἦταν ἐμφανὴς ἡ προσπάθεια προκαταλήψεως τῆς πολιτικῆς του, ὅπως ἐξέφραζε ἐμφανέστατα ὁ διάχυτος σκεπτικισμός του, ὅσο ἀναφερόταν στὰ ἐσωτερικὰ τῆς χώρας του. Φοβᾶται ἐνδομύχως τὶς ἀντιδράσεις του.