Ἡ ἐκστρατεία τοῦ Ξέρξου ἔγινε δέκα χρόνια μετὰ ἀπὸ ἐκείνην τοῦ Δάτιδος καὶ Ἀρταφέρνους∙ ὁ μέγας βασιλεὺς ἦταν ὁ κοσμοκράτωρ καὶ εἶχε ὑπὸ τὴν ἐξουσία του ὁλόκληρο τὸν γνωστὸ καὶ ἀναπτυγμένο τότε κόσμο ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Θράκη μέχρι τὴν Κεντρικὴ Ἀσία καὶ τὶς Ἰνδίες∙ δὲν μποροῦσε νὰ ἀνεχθεῖ ἐλεύθερη τὴν Ἑλλάδα. «Μετὰ δὲ ταῦτα γενομένης τῆς ὕστερον στρατείας, ἣν αὐτὸς Ξέρξης ἤγαγεν»∙ μετὰ τὴν νίκη τοῦ Μαραθῶνος ἔγινε ἡ δεύτερη ἐκστρατεία, στὴν ὁποία ἀρχηγὸς ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Ξέρξης. «Ἐκλιπὼν τὰ βασίλεια, στρατηγὸς δὲ καταστῆναι τολμήσας, ἅπαντας δὲ τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας συναγείρας»∙ ἀφοῦ ἄφησε τὸ βασίλειό του, καὶ τόλμησε νὰ γίνει στρατηγός, ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς Ἀσίας πῆρε μαζί του στὴν ἐκστρατεία. Ἦταν ἡ μεγαλύτερη στρατιὰ ποὺ εἶχε ὀργανωθεῖ μέχρι τότε στὴν ἱστορία∙ ἐθεωρεῖτο ἀκατανίκητη, καθὼς τὸν μεγάλο βασιλέα τὸν προσκυνοῦσαν ὡς θεό.