Στὴν Γαλλία οἱ ἀναλυτὲς θεωροῦν δεδομένη τὴν νίκη τοῦ Φρανσουὰ Φιγιὸν στὸν δεύτερο γύρο τῶν προκριμματικῶν, διότι ἡ διαφορὰ ἀπ’ τὸν Ἀλαὶν Ζυππὲ εἶναι ἤδη δεκαέξι μονάδες, ἐνῶ παρουσιάζεται ἐνίσχυση τοῦ ρεύματος πρὸς αὐτόν∙ στὰ προγράμματα δὲν ἔχουν μεγάλη διαφορά, ἀλλὰ μετράει περισσότερο ἡ προσέλκυση τῶν νέων καὶ ἡ διαφορὰ ἡλικίας ἀποβαίνει ὑπὲρ τοῦ πρώτου. Ἀμφότεροι εἶναι Εὐρωπαϊστὲς καὶ Ντεγκωλικοὶ ἐκ παραδόσεως καὶ ἔχουν τηρήσει ἀποστάσεις ἀπέναντι στὸν νέο Ἀμερικανὸ πρόεδρο, τὴν ἐκλογὴ τοῦ ὁποίου δὲν εἶδαν οἱ Γάλλοι μὲ καλὸ μάτι, ἂν καὶ κανένας πολιτικός τους δὲν ἔκανε σχόλια, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς Μαρὶν Λεπὲν ἡ ὁποία τὴν χαιρέτισε, ὡς προάγγελο καὶ δικῆς της νίκης. Ἡ σαφὴς προσέγγιση πρὸς τὸ Βερολίνο διέπει τοὺς δύο ὑποψηφίους προέδρους.