Ἠ σαρωτικὴ νίκη τοῦ Φρανσουὰ Φιγιὸν στὴν Γαλλία, καὶ ἡ βεβαιότης ὅτι θὰ εἶναι ὁ νικητὴς τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν τοῦ Μαΐου, ἔχει ἐνσπείρει κατήφεια καὶ κατάθλιψη στὰ ἀριστερὰ κόμματα τῆς χώρας μας, μὲ πρῶτον τὸν ΣΥΡΙΖΑ∙ βλέπουν ὅτι ἡ ἀπήχηση στοὺς Εὐρωπαίους εἶναι ἄμεση καὶ πανηγυρική, διότι προσφέρει ἀνάταση καὶ συνοχὴ στὰ κόμματα τῆς δεξιᾶς καὶ ἀποτελεῖ ὀχυρὸ στὴν ἄνοδο τῆς ἀκροδεξιᾶς, ἐνῶ παραγκωνίζει ὡς ἀτλαντικὴ συνιστῶσα τὴν ἀριστερὰ καὶ ὡς ἔκφραση κοινωνικῆς ἀναισθησίας. Ὁ Ναπολεοντίσκος διέπεται ἀπὸ ἀμφότερες τὶς κατηγορίες, καὶ πλήρη ἀναλγησία ἔδειξε ὡς κυβέρνηση πρὸς τὸν ἑλληνικὸ λαό, μὲ τὴν ἀποόλυτη κοινωνικὴ ἐξαθλίωσή του, καὶ πρωταγωνιστὴς τῆς ἀμερικανοδουλείας ἐμφανίζεται∙ τὸ γεγονὸς ὅτι πολλοὶ Σοσιαλιστὲς ψήφισαν καὶ τὶς δύο Κυριακὲς ἐπιτρέπει τὴν ἀποκατάσταση τοῦ τίτλου, «εἶμαι δεξιός», στὴν κοινωνία. Στὴν Ἑλλάδα γενικεύθηκε αὐτὸ ἐπὶ ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλὰ τώρα ἐπισημοποιεῖται καὶ μὲ τὴν ἐπίσημη σφραγίδα τῶν Παρισίων.