Ἡ κυβέρνηση φαίνεται καθαρὰ πλέον ὅτι εἶναι τρομοκρατημένη, καθὼς βρίσκονται σὲ ἀδιέξοδο οἱ διαπραγματεύσεις μὲ τοὺς δανειστὲς καὶ ὁ καταποντισμός της στὶς δημοσκοπήσεις δὲν ἀνακόπτεται∙ ἡ ἀπουσία τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Ἀβάνα χειροτερεύει τὰ πράγματα, διότι στὴν Ἀθήνα οἱ ὑπουργοὶ αὐτοσχεδιάζουν, ὄχι ὅτι πρὶν ἦταν καὶ πολὺ καλύτερα, διότι κανένας δὲν λογαριάζει τὸν πρωθυπουργό, καὶ ἀσχοοῦνται ὅλοι τους μὲ τὴν προσωπική τους ἐπιβίωση. Ἡ πλήρης διάλυση τοῦ κόμματος ἐπιδεινώνει τὴν κατάσταση, διότι καὶ στὸ Πολιτικὸ Γραφεῖο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ –ποὺ συνεδρίασε στὸ Μέγαρο Μαξίμου κι ὄχι στὴν Κουμουνδούρου, διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων- οἱ ἐπικρίσεις γιὰ τὴν ἀσκούμενη πολιτικὴ ἦταν πολλές∙ διαπιστώνουν ὅτι ὁδηγοῦνται ἄκοντες σὲ ἐκλογές, χωρὶς κομματικοὺς μηχανισμοὺς καὶ διερωτῶνται τὸ πῶς θὰ πλησιάσουν τὸν κόσμο. Οἱ βουλευτὲς ὁμολογοῦν ὅτι πολὺ δύσκολα ἢ καὶ καθόλου δὲν μποροῦν νὰ πλησιάσουν τοὺς ψηφοφόρους∙ τοὺς παίρνουν μὲ τὶς πέτρες ὅπου βρεθοῦν…