Μετὰ τὴν αὐτοθυσία τῶν τριακοσίων τοῦ Λεωνίδου στὶς Θερμοπούλες καὶ τὴν νίκη τῶν ἑλληνικῶν πλοίων κατὰ τῆς προπομπῆς τοῦ περσικοῦ ναυτικοῦ στὸ Ἀρτεμίσιο, οἱ Ἕλληνες ὑποχώρησαν στὴν Νότιο Ἑλλάδα∙ γνώριζαν ὅτι ἡ ἀποφασιστικὴ μάχη ἀκολουθοῦσε κατὰ τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων Περσῶν ποὺ κατέκλυζαν τὰ πάντα. «Ἀθύμως γὰρ ἁπάντων τῶν συμμάχων διακειμένων»∙ ἀλλὰ ὅλοι σχεδὸν οἱ σύμμαχοι εἶχαν ἀπογοητευθεῖ. «Καὶ Πελοποννησίων μὲν διατειχιζόντων τὸν Ἰσθμὸν καὶ ζητούντων ἰδίαν αὑτοῖς σωτηρίαν»∙ καὶ οἱ Πελοποννήσιοι ἔκτιζαν τείχη στὸν Ἰσθμὸ καὶ ἀναζητοῦσαν τὴν ἰδία τους σωτηρία. «Τῶν δ’ ἄλλων πόλεων ὑπὸ τοῖς βαρβάροις γεγενημένων καὶ συστρατευομένων ἐκείνοις, πλήν εἴ τις διὰ μικρότητα παρημελήθη»∙ καὶ οἱ ἄλλες πόλεις εἶχαν ὑποταχθεῖ στοὺς βαρβάρους καὶ συστρατευθεῖ μαζί τους, ἐκτὸς κι ἂν κάποια γιὰ τὸ μικρὸ μέγεθός της παραμελήθηκε. Εἶχαν φθάσει στὰ ὅρια τους καὶ αἱ Ἀθῆναι, μὲ τὴν Σπάρτη καὶ τὶς Πελοποννησιακὲς πόλεις, ἀντιστέκονταν μόνο.