Τὴν πολιτική τους ἀπέναντι στὸν Ντόναλντ Τρὰμπ ἔχουν συντονίσει Μόσχα καὶ Πεκῖνο, μὲ τὴν ἐπεξεργσία ἐναλλικτικῶν λύσεων∙ οἱ πληροφορίες ὅτι σχεδιάζει τὴν ἐγκατάλειψη τῆς συνθήκης γιὰ «μία καὶ ἑνιαία Κίνα» τοῦ 1979, μὲ τὴν ὁποία καὶ ἔγινε δεκτὴ ἡ μεγάλη χώρα ὡς μόνιμο μέλος τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας, ἔχει ὑποχρεώσει τοὺς δύο συμμάχους σὲ ἑνιαία ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος. Πάντως τὸ Κρεμλίνο, παρὰ τὸν χαρακτηρισμὸ ἀπ’ τὸν νέο πρόεδρο ὡς γελοιότητες τῶν πληροφοιῶν ὅτι οἱ ρωσικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες βοήθησαν στὴν ἐκλογή του, ταυτίζεται ἀπολύτως μὲ τὴν Κἰνα∙ οἱ ἐπιπτώσεις στὴν διεθνῆ σκηνὴ θὰ φανοῦν μετὰ τὴν ὁρκωμοσία τοῦ προέδρου, ἐνῶ φαίνεται ὅτι στὴν Μέση Ἀνατολὴ ἔχουν ἀλλάξει οἱ ἰσορροπίες, μὲ τὴν ἀποφασιστικὴ νίκη τοῦ κυβερνητικοῦ στρατοῦ στὸ Ἀλέπι. Τὸ κύριο βάρος ἑστιάζεται στὴν Ἀσία καὶ στὴν Νότιο Σινικὴ θάλασσα∙ ἂν προχωρήσει στὴν ἀναγνώριση τῆς Ταϊβάν, τότε ἀλλάζουν πολλά.