Στοὺς Μηδικοὺς πολέμους πάνδημη ἦταν ἡ διάθεση τῶν Ἑλλήνων νὰ ἀντισταθοῦν στοὺς εἰσβολεῖς, ἀλλὰ καὶ γενικὴ ἡ ἀναγνώριση, ὅτι δὲν ἦταν εὔκολη γιὰ ὅλες τὶς ἑλληνικὲς πόλεις ἡ ἀντίσταση∙ ἀναγνώρισαν τὸ δικαίωμα τῶν μικρῶν πόλεων καὶ χωρὶς φυσικὰ ὀχυρὰ νὰ ὑποχρεωθοῦν σὲ ὑποταγὴ καὶ συστράτευση, ἀλλὰ ὄχι καὶ στὶς μεγάλες πόλεις. «Ἡγοῦντο γὰρ ταῖς μὲν ταπειναῖς τῶν πόλεων προσήκειν ἐκ παντὸς τρόπου ζητεῖν τὴν σωτηρίαν»∙ διότι πίστευαν, γράφει ὁ Ἰσοκράτης ἕναν αἰῶνα μετὰ στὸν «Πανηγυρικόν» του, ὅτι στὶς μικρὲς πόλεις ἁρμόζει μὲ κάθε τρόπο νὰ ἀναζητήσουν τὴν σωτηρία τους. «Ταῖς δὲ προεστάναι τῆς Ἑλλάδος ἀξιούσαις οὐχ οἷόντ’ εἶναι διαφεύγειν τοὺς κινδύνους»∙ ἀλλὰ στὶς μεγάλες τῆς Ἑλλάδος δὲν ἐπιτρέπεται τὸ νὰ ἐπιχειροῦν νὰ διαφύγουν τοὺς κινδύνους. Ἄλλώστε, μετὰ τὴν νίκη τους, δὲν καταδίκασαν τὶς ὅποιες πόλεις ἐμήδισαν, παρὰ μόνο τοὺς ἡγέτες τους ποὺ εἶχαν πρωτοστατήσει ὑπὲρ τῶν βαρβάρων.