Οἱ Ἀθηναῖοι γνώριζαν τὴν τεράστια δύναμη τῆς περσικῆς στρατιᾶς, μὲ ἕνα ἑκατομμύριο ἄνδρες περίπου καὶ δύο χιλιάδες πλοῖα, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ χίλια διακόσια παρετάχθησαν στὴν Σαλαμῖνα, ὅτι ἐναντίον της τοὺς ἦταν ἀδύνατο νὰ ἀντιπαραταχθοῦν οἱ Ἕλληνες∙ ὄφειλαν ἐπιλέξαι τὸ ποῦ θὰ δώσουν τὴν ἀποφασιστικὴ μάχη καὶ διάλεξαν τὴν θάλασσα. «Δῆλον δ’ ὅτι ταῦτα διενοήθησαν»∙ εἶναι ὁλοφάνερα ὅτι ἀποφάσισαν νὰ πεθάνουν ἐλεύθεροι, παρὰ νὰ ὑποδουλωθοῦν. «Ἐπειδὴ γὰρ οὐχὶ οἷοίτ’ ἦσαν πρὸς ἀμφοτέρας ἅμα παρατάξασθαι τὰς δυνάμεις»∙ ἐπειδὴ τόσοι ὀλίγοι ποὺ ἦταν δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντιπαραταχθοῦν πρὸς ἀμφότερες τὶς δυνάμεις. «Παραλαβόντες ἅπαντα τὸν ὄχλον τὸν ἐκ τῆς πόλεως εἰς τὴν ἐχόμενην νῆσον ἐξέπλευσαν»∙ ἀφοῦ παρέλαβαν ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως στὴν γειτονική τους νῆσο μεταφέρθηκαν. «Ἵν’ ἐν μέρει πρὸς ἑκατέραν κινδυνεύσωσιν»∙ ὥστε νὰ διαμοιράσουν εἰς ἑκάστην τὸν κίνδυνο. Ἦταν σοφὴ ἡ ἀπόφαση ἐκείνη τοῦ Θεμιστοκλέους, ἔσωσε τὸν Ἑλληνισμό.