Ἡ ἀμφιθυμία βαρύνει καταλυτικὰ τὴν Βρεταννία, ὄχι μόνο ὡς πρὸς τὴν τακτικὴ γιὰ τὸ Brexit, ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὴν στρατηγικὴ γιὰ τὴν μελλοντικὴ πορεία τῆς χώρας∙ δύο εἶναι οἱ κυρίαρχες τάσεις, ἡ πρώτη, ἐπιμένει στὴν προτεραιότητα τῆς διατηρήσεως τῶν σχέσεων μὲ τὴν Εὐρώπη καὶ στὴν διατήρηση τῆς ἐντάξεως στὴν ἑνιαία ἀγορά, ὅπως ἦταν καὶ πρὶν τὸ δημοψήφισμα. Ἀλλὰ αὐτὸ σημαίνει τουλάχιστον παραγνώριση τῆς ψήφου τῶν Ἄγγλων, ἂν καὶ οἱ περισσότεροι δηλώνουν ὅτι τὸ ἔχουν μετανιώσει καὶ πολλοὶ ζητοῦν νέο δημοψήφισμα∙ αὐτὸ συνεπάγεται ὅμως ὁριστικὴ ἐγκατάλειψη τῆς αὐτοκρατορικῆς παραδόσεως καὶ τῆς ἀτλαντικῆς προσκολλήσεως. Ἡ δεύτερη, ἐπιμένει στὴν ἐπιλογὴ οἰκονομικῶν συμφωνιῶν μὲ ἄλλες μεγάλες χῶρες, Ἀμερική, Καναδᾶ, Κίνα, Ἰνδίες, Ρωσία, σὲ ἀντιπερισπασμὸ πρὸς τὴν ἑνιαία ἀγορά, ὁπότε διασώζεται καὶ ἡ αὐτοκρατορικὴ παράδοση∙ στὴν οἰκονομικὴ ἐπιβίωση τῆς χώρας, λένε ὅμως οἱ πρῶτοι, οἱ ἄλλες συμφωνίες δὲν ἀντισταθμίζουν τὶς εὐρωπαϊκές.