Σὲ κατάσταση παρακρούσεως ὁ Ναπολεοντίσκος προσβάλλει τοὺς Εὐρωπαίους καὶ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο, λέγοντας ὅτι «μᾶς κουνᾶνε τὸ δάκτυλο μὲ ἰταμὸ τρόμο», «ὅσοι δὲν τἆχουν καλὰ μὲ τὴν ψυχή τους», καὶ ἀμέσως μετὰ τὰ ἀναιρεῖ μὲ διαρροὴ τοῦ Μαξίμου∙ δείχνει ὅτι, ὄχι μόνο δὲν ἐλέγχει τὴν κατάσταση, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν γλῶσσα του. Στὴν πράξη εἶναι ἄλλη ἡ μεθόδευση∙ ἐπιδιώκει τὴν δημιουργία πολωτικοῦ καὶ ἀντιευρωπαϊκοῦ κλίματος στὸν κόσμο, ὥστε νὰ περισώσει ὅ,τι μπορεῖ ἀπ’ τοὺς ψηφοφόρους καὶ ἀμέσως ἀνακρούει πρύμναν, ἐπειδὴ διαπιστώνει ὅτι τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἀντίθετα∙ οἱ ἡλικιωμένοι περίμεναν ἀπ΄ τὸ πρωὶ στὶς οὐρὲς τῶν τραπεζῶν γιὰ τὸ ἐπίδομα, ἀλλὰ διαπίστωσαν ὅτι τὸ ΕΚΑΣ ἦτανμισὸ κι ἑπομένως εἰσέπραξαν λιγώτερα, ὅσοι εἰσέπραξαν, διότι πολλοὶ ἔχουν κι αὔριο συνέχεια. Οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις ἐπιταχύνονται καὶ δὲν ἀνακόπτονται μὲ τέτοιες γελεοιότητες, ἐνῶ φαίνεται ὅτι τὸν ἐγκαταλείπουν μόνο καὶ οἱ ἀτλαντικοὶ κερδοσκόποι…