Ἡ συμβολὴ τῶν Ἀθηναίων στὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμῖνος ἦταν ἡ ἀποφασιστική, ὄχι μόνο διότι διέθεσαν τὶς περισσότερες τριήρεις, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ ὁ Θεμιστοκλῆς εἶχε τὸ καλύτερο σχέδιο καὶ ἐγκλώβισε τὸν Ξέρξη μὲ τὸν δοῦλο του Σίκιννο∙ γνώριζε ὁ στρατηγὸς ὅτι τὸ πρωὶ φυσάει δυνατὸς ἄνεμος ἀπ’ τὸν Σαρωνικὸ πρὸς τὰ στενὰ καὶ αὐτὸ θὰ ἐμπόδιζε στὴ ναυμαχία τὰ περσικὰ πλοῖα στοὺς ἐλιγμούς τους. «Μέχρι οὖν τούτων οἶδ’ ὅτι πάντες ἂν ὁμολογήσειαν πλείστων ἀγαθῶν τὴν πόλιν τὴν ἡμετέραν αἰτίαν γεγενῆσθαι»∙ μέχρι λοιπὸν αὐτὴ τὴν ἐξιστόρηση γνωρίζω ὅτι ὅλοι θὰ μποροῦσαν νὰ ὁμολογήσουν ὅτι ἡ πόλις μας ἦταν ἡ αἰτία γιὰ τὰ πλεῖστα ὅσα ἀγαθὰ γιὰ τὴν Ἑλλάδα. «Καὶ δικαίως ἂν αὐτῆς τὴν ἡγεμονίαν εἶναι»∙ καὶ δικαίως τότε αὐτὴ πρέπει νὰ κατέχει τὴν ἡγεμονία. Ἡ ὑπογράμμιση αὐτῶν ἀπ’ τὸν Ἰσοκράτη ἀποβλέπει στὴν ἀνάταση τοῦ ἠθικοῦ τῶν συμπολιτῶν του.