Ἡ οἰκονομικὴ χρεωκοπία τοῦ συγκροτήματος ΔΟΛ θεωρεῖται ἀπ’ τοὺς τραπεζικοὺς κύκλους δεδομένη, μὲ κύρια ὑπεύθυνη τὴν κυβέρνηση, διότι ἀρνεῖται τὴν χρηματοδότησή του∙ ἡ ἐλεύθερη λειτουργία τοῦ τύπου συμβαδίζει στὴν νεώτερη ἐποχὴ μὲ τὴν λειτουργία τῆς δημοκρατίας, εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς ἰσηγορίας τῆς ἀμέσου δημοκρατίας∙ ὅσα λάθη κι ἂν γίνονται –καὶ ἔχουν γίνει ἐγκληματικὰ λάθη ἀπὸ πολλὰ ἔντυπα καὶ ἠλεκτρονικὰ μέσα-, τὸ δημοκρατικὸ κράτος τιμωρεῖ τὰ συγκεκριμένα πρόσωπα καὶ μόνο καὶ ὄχι τὸ δημοσιογραφικὸ ὄργανο, ὅπως στὴν ἀρχαιότητα τιμωροῦσε τὰ ἄτομα ποὺ ἔκαναν κατάχρηση τῆς ἰσηγορίας. Ὅταν τιμωρεῖ τὸ μέσο, κλείνει τὴν ἐφημερίδα, αὐτὸ σημαίνει ὅτι αὐθαιρετεῖ τὸ κράτος καὶ ἐπιβάλλει τὴν ὁλοκληρωτική του νοοτροπία, ὅπως στὰ τηλεοπτικά.