Ἡ περιγραφὴ τῆς πρακτικῆς τῶν δημαγωγῶν καὶ τῶν τυραννίσκων τῶν ὀλιγαρχικῶν πολιτευμάτων ποὺ ἐγκατέστησαν οἱ Σπαρτιάτες, μετὰ τὴν νίκη τους στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο, ἀπ’ τὸν Ἰσοκράτη στὸν «Πανηγυρικόν» του, εἶναι ἄκρως ἐνδιαφέρουσα καὶ σήμερα∙ τὰ ἴδια ἀκριβῶς κάνουν καὶ στὴν ἐποχή μας. «Ποῖον γὰρ αὐτοὺς ἀδίκημα διέφυγεν;» καὶ ποιὸ ἀδίκημα τοὺς διέφυγε αὐτῶν; «Ἢ τί τῶν αἰσχρῶν ἢ δεινῶν οὐ διεξῆλθον;» καὶ ποιὰ ἀπ’ τὰ αἰσχρὰ καὶ δεινὰ πράγματα δὲν ἔκαναν; «Οἳ τοὺς μὲν ἀνομωτάτους πιστοτάτους ἐνόμιζον, τοὺς δὲ προδότας ὥσπερ εὐεργέτας ἐθεράπευον;» οἱ ὁποῖοι τοὺς μὲν παρανομοῦντας θεωροῦσαν πιστούς, τοὺς δὲ προδότας εὐνοοοῦσαν ὅπως τοὺς εὐεργέτες; «ᾙροῦντο δὲ τῶν Εἱλώτων ἑνὶ δουλεύειν ὥστ’ εἰς τὰς αὑτῶν πατρίδας ὑβρίζειν;» ἐπέλεγαν δὲ τοὺς ἀπογόνους τῶν Εἱλώτων νὰ τοὺς ὑπηρετοῦν ὥστε στὶς πατρίδες τους νὰ τοὺς ὑβρίζουν; Ἐννοεῖ τὸν Λύσανδρον, τὸν στρατηγὸ νικητὴ τῶν Λακεδαιμονίων, ποὺ εἶχε μητέρα Εἵλωτα.