Ἡ τυραννικὴ συμπεριφορὰ τῶν ὀλιγαρχικῶν καθεστώτων, κατὰ τὴν σπαρτιατικὴν ἡγεμονίαν μετὰ τὴν νίκη στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο, εἶχε χαράξει βαθειὰ τὸν Ἑλληνισμό∙ εἶχαν πιστέψει οἱ Ἕλληνες, ὅτι οἱ Σπαρτιάτες θὰ τοὺς ἀπελευθέρωναν ἀπ’ τὰ δεινὰ τῆς ἀθηναϊκῆς ἡγεμονίας, ἀλλὰ ἀπατήθηκαν. «Πλήν τοσοῦτον εἰπεῖν ἔχω καθ’ ἁπάντων, ὅτι τὰ μὲν ἐφ’ ἡμῶν δεινὰ ῥᾳδίως ἄν τι ἑνὶ ψηφίσματι διέλυσε»∙ πλὴν τόσα μόνο ἔχω νὰ πῶ ἐναντίον ὅλων, ὅτι τὰ ὅσα ὑπέφεραν ἀπὸ ἐμᾶς μὲ ἕνα μόνο ψήφισμα μία πόλις ἀποχωροῦσε ἀπ’ τὴν ἡγεμονία. «Τὰς δὲ σφαγὰς καὶ τὰς ἀνομίας τὰς ἐπὶ τούτων γενομένας οὐδεὶς ἂν ἰάσασθαι δύναιτο»∙ ἀλλὰ τὶς σφαγὲς καὶ τὶς ἀνομίες ποὺ ἔγιναν μὲ παράνομο τρόπο κανεὶς δὲν θὰ ἠδύνατο θεραπεῦσαι αὐτάς. Οἱ τριάκοντα τύραννοι εἶχαν θανατώσει πάνω ἀπὸ 1500 Ἀθηναίους ἐντὸς τριῶν μηνῶν, ἐνῶ δύο χιλιάδες κατέφυγαν στὸν Θρασύβουλο στὴν Φυλὴ καὶ πέντε στὸν Πειραιᾶ.