Οἱ Ἕλλήνες γνώριζαν ὅτι ἡ εἰρήνη ἐπὶ σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας ἦταν εἰκονική, διότι τὰ τυραννικὰ καθεστῶτα σὲ ὅλες τὶς πόλεις τους ἐπέβαλαν τὸν αὐταρχισμό τους, ἐνῶ μὲ τὴν Ἀνταλκίδειον εἰρήνη εἶχαν παραδώσει τὰ πάντα στὸν μεγάλο βασιλέα∙ ἡ ἐποχὴ γιὰ τὴν δεύτερη ἀθηναϊκὴ συμμαχία ἤγγιζε, πίστευε ὁ Ἰσοκράτης. «Καὶ μὴν οὐδὲ τὴν παροῦσαν εἰρήνην»∙ καὶ λοιπὸν οὔτε τὴν παροῦσα εἰρήνη. «Οὐδὲ τὴν αὐτονομίαν τὴν ἐν ταῖς πολιτεῖαις μὲν οὐκ ἐνοῦσαν ἐν δὲ ταῖς συνθήκαις ἀναγεγραμμένην»∙ οὔτε τὴν αὐτονομία ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει μὲν στὶς πολιτεῖες, ἐνῶ εἶναι ἀναγεγραμμένη στὶς συνθῆκες. «Ἄξιον ἑλέσθαι μᾶλλον ἢ τὴν ἀρχὴν τὴν ἡμετέραν»∙ εἶναι προτιμότερον μᾶλλον ἐπιλέξαι ἢ τὴν δική μας συμμαχία. Ἔθετε τὰ πρῶτα σπέρματα ὁ φιλόσοφος, ἀλλὰ χωρὶς εὐρύτερη ἀπήχηση, διότι εἶχε ἀλλάξει ἡ πολιτικὴ πρακτικὴ τῶν Ἑλλήνων∙ εἶχαν γίνει ἀπράγμονες καὶ πρῶτοι ἀπ’ ὅλους οἱ συμπολῖτες του οἱ Ἀθηναῖοι.