Τελικά, ἐπετεύχθη συμφωνία στὶς Βρυξέλλες, μὲ ἄνευ παράδοση τῆς κυβέρνησης καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ κουαρτέτου τὴν προσεχῆ ἑβδομάδα∙ ἡ ὑποχώρηση εἶναι σὲ ὅλα, φόροι γιὰ τὸ 2019, περικοπὴ συντάξεων καὶ ἐνεργοποίηση τοῦ κόφτη. Στὴν πράξη ὁ Ναπολεοντίσκος ἔδωσε πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα τοῦ ζητοῦσαν οἱ Εὐρωπαῖοι τὸ Φθινόπωρο, ὁπότε γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, γιατὶ αὐτὴ ἡ καθυστέρηση; Καὶ ποιὸς θὰ πληρώσει τὴν ζημία στὴν οἰκονομία; Ἴσως δοθοῦν οἱ ἀπαντήσεις στὴν Βουλή, διότι μεταφέρεται πλέον ὁ ἀγώνας στὶς μαλάξεις πρὸς τοὺς βουλευτὲς γιὰ νὰ ψηφίσουν τὰ νέα μέτρα, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ τέταρτο μνημόνιο∙ ἄλλωστε οἱ χειρότερες συνέπειες τῆς καθυστερήσεως εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς ἀνοδικῆς πορείας τῆς οἰκονομίας τοῦ περυσινοῦ δευτέρου καὶ τρίτου τριμήνου. Ἐὰν ἔκλεινε τὸ Φθινόπωρο ἡ ἀξιολόγηση, μᾶλλον μὲ καλύτερους ὅρους, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι δευτερεῦον, ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας θὰ συνεχιζόταν. Ὅπως τὸ 2014, μᾶς ξανακυλάει στὴν ὕφεση.