Ἡ συζήτηση τῶν ἑλληνικῶν προβλημάτων ἀπ’ τὴν Ἄγκελα Μέρκελ, μὲ τὴν Κριστὶν Λαγκὰρντ καὶ τὸν Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ, διαδοχικὰ χθὲς στὸ Βερολίνο, χωρὶς ἔστω καὶ τηλεφωνικὴ προσυνεννόηση ὅλων τους μὲ τὸν πρωθυπουργὸ τῆς χώρας, δείχνει ὅτι θεωρεῖται ἄνευ σημασίας πλέον ἡ συνεννόηση μαζί του∙ ὁ Ναπολεοντίσκος μετετράπη πλέον ἐπισήμως σὲ παρείσακτο, ἀκόμη καὶ στὰ ἑλληνικὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα τὰ συζητοῦν οἱ Εὐρωπαῖοι μὲ τὴν πρόεδρο τοῦ ΔΝΤ. Τέτοια περιφρόνηση πρὸς τὴν Ἑλλάδα δὲν εἶχαν δείξει οἱ μεγάλοι οὔτε μετὰ τὸν πόλεμο κι ὅταν ἀντιμετωπίζαμε τὴν κομμουνιστικὴ λαίλαπα στὰ βουνά. Οἱ τρεῖς θεωροῦν τὰ ἑλληνικὰ προσωπική τους ὑπόθεση∙ ἡ καγκελάριος ἐνδιαφέρεται καὶ γιὰ τὰ ἑλληνοτουρκικὰ περισσότερο ἀπ’ τὴν κυβέρνησή μας, ἂν δὲν παίζει κάποιο παιχνίδι…