Ὁ Ναπολεοντίσκος βρίσκεται πλέον κυριολεκτικὰ ἐπὶ ξύλου κρεμάμενος καὶ κρύβεται στὰ ἐνδότερα τοῦ Μεγάρου Μαξίμου, πλήρως ἀποκομμένος ἀπ’ τὸν κόσμο καὶ χωρὶς καθόλου κόμμα∙ οἱ φόβοι γιὰ συμφορὰ εἶναι ἔντονοι στοὺς πολιτικοὺς κύκλους, διότι παρόμοια ἦταν ἡ κατάσταση στὶς τελευταῖες μέρες τῆς δικτατορίας, μὲ τὴν Τουρκία προκλητικότατη στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Κύπρο. Ἡ συνομιλία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, τὴν προηγούμενη ἑβδομάδα, εἶχε κύριο ἀντικείμενο τὰ ἐθνικὰ θέματα καὶ γι’ αὐτὸ τὸ Βερολίνο ἐπανέλαβε ὅτι τὰ σύνορα τοῦ Αἰγαίου εἶναι καὶ εὐρωπαϊκὰ σύνορα, ἐνῶ καὶ οἱ Κώστας Καραμανλῆς καὶ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἔχουν πολλαπλασιάσει τὶς ἐπαφές τους μὲ Εὐρωπαίους ἡγέτες γιὰ τὴν ἀποφυγὴ οἱουδήποτε ἀτυχήματος∙ οἱ δηλώσεις τῶν ὑπουργῶν κάθε ἄλλο παρὰ πείθουν γιὰ ἤρεμες καταστάσεις. Ὁ Ταχὶπ Ἐρνογὰν ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὸ δημοψήφισμα καὶ τὴν μετατροπή του σὲ σουλτάνο, ἀλλὰ δὲν ξεχνάει καὶ τὶς ἐπεκτατικὲς βλέψεις τῆς χώρας του, ὅσο κι ἂν ἔχει ἐγκαταλείψει μᾶλλον τὰ σχέδιά του γιὰ τὴν Μέση Ἀνατολή∙ στὸ Αἰγαῖο ὅμως καὶ στὴν μεγαλόνησο συνεχίζει τὶς προκλήσεις. Ἡ σύνεση καὶ ἡ σωφροσύνη, μαζὶ μὲ τὴν ἐξασφάλιση διεθνοῦς ὑποστηρίξεως, ἀπουσιάζουν ἐντελῶς ἀπ’ τὴν κυβέρνηση∙ ὁ πρωθυπουργὸς ἢ δὲν τὰ κατάλαβε, ὡς ὀλιγόνους, ἢ κάτι ἄλλο ὑποκρύπτει…

Ἡ διεθνὴς κατάσταση εἶναι ὑπερβολικὰ ρευστή, ἐνῶ ἡ ἀνακαίνιση καὶ τῆς πυρηνικῆς ἰσορροπίας ἀπ’ τὸν Ντόναλντ Τρὰμπ θεωρεῖται ὡς ἄκρως ἐπικίνδυνη, διότι μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει, κατὰ τοὺς ἔγκυρους παρατηρητές, σὲ νέο φαῦλο κύκλο ἀνταγωνισμοῦ τῶν ἐξοπλισμῶν∙ ἡ Ἑλλάς, στὸ στρατηγικὸ σταυροδρόμι της, χρειάζεται σαφέστατο καὶ πλήρως μελετημένο σχέδιο ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, μὲ κύριο ἄξονα τὴν συμμετοχὴ στὴν Εὐρωζώνη, ἀλλὰ καὶ τὶς ἰσόρροπες σχέσεις μὲ τὶς ἄλλες μεγάλες δυνάμεις, θεμελιωμένες σὲ ἰσχυρὸ καὶ σταθερὸ ἐσωτερικὸ μέτωπο, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικά. Ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἔχει ἀντιληφθεῖ τίποτε σχεδόν, ἐνῶ παρατείνει τὴν ἀξιολόγηση, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀποδυνάμωση τῶν σχέσεών μας μὲ τοὺς ἑταίρους, τὴν διολίσθηση τῆς οἰκονομίας σὲ νέα ὕφεση καὶ τὴν καλλιέργεια πολώσεως στὸ ἐσωτερικό, ἀντὶ γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἑνότητα∙ ὅσο κι ἂν θελήσει κανεὶς νὰ παρακάμψει τὶς κομματικὲς ἀντιδικίες ἡ κυβέρνηση, ὡς ἡ κυρίως ὑπεύθυνη γιὰ τὴν ἐθνικὴ συνοχή, κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ τὴν ὑπονομεύσει. Δὲν γίνονται τυχαῖα αὐτά, πιστεύουν ὅλοι οἱ σοβαροὶ πολιτικοὶ ἀναλυτές, καὶ μᾶλλον κάποιον ἄλλον λόγο ἔχουν∙ ὁπωσδήποτε ὁ πρωθυπουργὸς δὲν ἄκουσε ποτὲ τὶς συμβουλὲς τῶν ἐμπείρων διπλωματῶν σὲ ὅλα, ἀπ’ τὰ ἑλληνουρκικὰ μέχρι τὸ Κυπριακὸ καὶ τὶς σχέσεις μὲ τὶς μεγάλες δυνάμεις. Εἶχε ἐλπίσει πολλὰ στοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, στοὺς ὁποίους εἶχε ὑποσχεθεῖ περισσότερα. Τώρα τὸν ἐγκαταλείπουν καὶ πληρώνουμε ὅλοι.

Οἱ θεσμοὶ ἔρχονται σήμερα, ἀλλὰ ἡ ἀξιολόγηση μᾶλλον δὲν προχωρεῖ, διότι ἡ κυβέρνηση δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ἐκπληρώσει τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ ἡ ἴδια ἔχει ὑπογράψει∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν σκυλοβαρεθεῖ ἀπ’ τὶς καθυστερήσεις, τὶς ψευτιὲς καὶ τὶς ὑπαναχωρήσεις ἐπὶ διετία πλέον καὶ μᾶς ἀφήνουν στὴν τύχη μας. Γιὰ δύο πράγματα μόνο ἐνδιαφέρονται, γιὰ τὴν παραμονή μας στὴν Εὐρωζώνη, βαρειὰ τραυματισμένοι ἀπ’ τὴν περίοδο τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης, καὶ γιὰ τὴν ἀποφυγὴ προβλημάτων στὰ εὐρωπαϊκὰ σύνορα, δηλαδὴ καὶ στὸ Αἰγαῖο, ἐνῶ φαίνεται ὅτι, γιὰ τὸ τελευταῖο, ἔχει ὑπάρξει ἐπαφὴ Βερολίνου καὶ Μόσχας∙ ἡ σαφέστατη στάση τοῦ νέου Ἀμερικανοῦ προέδρου, μὲ παραπομπὴ τοῦ ἑλληνικοῦ θέματος στὴν Εὐρώπη, ἦταν ψυχρολουσία στὸν Ναπολεοντίσκο, διότι εἶχε πιστέψει σὲ διάφορους παράγοντες ὅτι θὰ στήριζε τὴν Ἑλλάδα στὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο∙ ἔγινε τὸ ἀντίθετο καὶ τώρα εἶναι σὰν τὸ ψάρι ἔξω ἀπ’ τὸ νερό. Ὁ ἀντίκτυπος στὴν οἰκονομία εἶναι χειροπιαστός, οἱ ξένοι ἐπενδυτὲς ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ κυβέρνηση εἶναι ὑποχρεωμένη σὲ κατὰ κράτος παράδοση, κι ἀναμένουν τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, ἐνῶ οἱ σοβαροὶ κεφαλαιοῦχοι στρέφονται πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη∙ ὁ Γιάννης Στουρνάρας εἶναι σαφέστατος στὶς προειδοποιήσεις του, «κλεῖστε τώρα τὴν ἀξιολόγηση», διότι ἔρχεται ὕφεση τρίσχειρότερη. Στὸ Μέγαρο Μαξίμου δείχνουν ὅτι δὲν τὶς λογαριάζουν τὶς προειδοποιήσεις, ἀλλὰ τρέμει τὸ κακαρδάκι τους.

Ἡ πλήρης διάλυση τοῦ κομματικοῦ μηχανισμοῦ θεωρεῖται μᾶλλον ὁ κύριος λόγος τῆς ἀναποφασιστικότητος, πέραν τῆς δειλίας, τῆς ἀπρονοησίας καὶ τῶν ἐξαρτήσεων τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους∙ στὴν Κουμουνδούρου τὰ περισσότερα γραφεῖα εἶναι κλειστά, διότι δὲν πατᾶνε πλέον οὔτε οἱ ἔμμισθοι ὑπάλληλοι τοῦ κόμματος, ἐπειδὴ ἔχουν νὰ πληρωθοῦν ἐπὶ ὀκτὼ μῆνες κι ἔχουν οἰκογένειες νὰ θρέψουν, ἐνῶ τὰ λίγα στελέχη ποὺ ἐμφανίζονται ποὺ καὶ ποὺ εἶναι γιὰ διαμαρτυρίες καὶ ἀντιδικίες, «δὲν κάνατε αὐτό, μᾶς ὑποσχεθήκατε ἐκεῖνο…» Εἶναι πλέον κοινὴ ἡ διαπίστωση, ὅτι δὲν ὑπάρχει κομματικὸς μηχανισμὸς σχεδὸν σὲ ὅλη τὴν χώρα∙ ἑπομένως δὲν γίνονται ἐκλογὲς χωρὶς κόμμα, ἀλλὰ καὶ οἱ βουλευτὲς βλέπουν τὸν ἀντίκτυπο στὴν διάλυση καὶ τῶν δικῶν τους μηχανισμῶν, συγκοινωνοῦντα δοχεῖα εἶναι ἄλλωστε. Αὐτὸ ἀπομένει τὸ μόνο ἐπιχείρημα ἀναβολῆς τῆς προσφυγῆς στὶς κάλπες, διότι ἡ ὑπόθεση γιὰ ἀναστροφὴ τοῦ πολιτικοῦ κλίματος δὲν ἀκούγεται ἀπὸ κανέναν∙ ἀκούγονται ὅμως οἱ παρατηρήσεις τῶν σοβαρῶν δημοσκόπων, οἱ ὁποῖοι, πέραν τῆς ὑπομνήσεως ὅτι εἶχαν προτείνει ἐκλογὲς ἀπ’ τὸ Θέρος, μὲ διατήρηση ποσοστῶν γύρω στὶς δύο δεκάδες γιὰ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἐπιμένουν ὅτι ἡ καθοδικὴ πορεία δὲν ἀνακόπτεται μὲ τίποτε. Κινδυνεύουν νὰ καταλήξουν στὰ ἱστορικά τους ποσοστά, ὁπότε οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις ἔρχονται κι ἀπὸ τυχαῖο γεγονός, τὸ ὁποῖο, ὅπως προβλέπουν οἱ ἴδιοι, ἀναμένεται λίαν συντόμως.

Ἡ ἐξέγερση τῶν διαφόρων τάξεων προσαλαμβάνει ἐκρηκτικὸ χαρακτῆρα καὶ γίνεται σὲ μεγάλο βαθμὸ αὐθόρμητα, διότι κανένα κόμμα δὲν ἐπιδιώκει τὴν ἐκτράχυνση τῶν ἐκδηλώσεων∙ οἱ δημοσκοπήσεις, ὅσο κι ἂν ἀποκρύπτονται ἀπ’ τὴν διαπλοκή, δείχνουν διαφορὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας πάνω ἀπὸ εἴκοσι μονάδες καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ μονίμως σὲ μονοψήφιο ἀριθμὸ καὶ μὲ τὸ κεφάλι κάτω. Ἡ πολιτικὴ ζωὴ πλέον ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ἐνῶ ἡ συνοχὴ καὶ ἡ δυναμικὴ τῆς παρατάξεως εἶναι ἐμφανέστατη∙ ὁ κομματικὸς μηχανισμὸς βρίσκεται σὲ διαρκῆ ἐγρήγορση, ἐνῶ ἔχουν καταρτισθεῖ σχεδὸν πλήρως τὰ ψηφοδέλτια -καὶ γι’ αὐτὸ οἱ προειδοποιήσεις νὰ μὴν ἔχει κανεὶς σίγουρο τὸν ἑαυτό του-, μὲ κύριο βάρος τὴν ἀνανέωση τῶν προσώπων, ἀλλὰ καὶ ἔχουν καπαρωθεῖ τὰ ἐκλογικὰ κέντρα στὶς πόλεις, ὅπως ὁρίσθηκαν καὶ οἱ ἐκλογικοὶ ἀντιπρόσωποι∙ τὰ ἄλλα κόμματα καθορίζουν τὴν στάση τους, ἀναλόγως πρὸς τὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, ἐνῶ εἶναι σαφὲς ὅτι τέσσερα μὲ πέντε ἀπὸ αὐτὰ θὰ εἰσέλθουν στὴν Βουλή. Ὁ κεντρῶος χῶρος, μὲ τὰ παραδοσιακὰ δεδομένα, διευρύνεται καὶ καλύπτεται σχεδὸν ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία, ἐνῶ ἀλλάζει στάση καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ, διότι βλέπει ὅτι, μὲ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, χάνεται καὶ τὸ παραμύθι τῆς ἀριστερᾶς, γιὰ μερικὲς γενιὲς τουλάχιστον∙ ἤδη ἀρχίζουν καὶ διαμορφώνουν πολιτικὴ σὲ πλήρη σύγκρουση μὲ τὴν ἀριστερὴ ἀντίληψη τῆς συριζαϊκῆς μορφῆς.