Ἡ Ἀνταλκίδειος εἰρήνη, τὸ 386 π.Χ, μεταξὺ τῶν Σπαρτιατῶν καὶ τῶν Περσῶν ποὺ ἀπ’ τὸν ἀπεσταλμένο Ἀνταλκίδα πῆρε τὸ ὄνομά της, σήμαινε τὴν ἀπόλυτη ὑποταγὴ τῶν Ἑλλήνων εἰς τὸν μεγάλον βασιλέα∙ ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ὁ Ἑλληνισμὸς αἰσθάνθηκε τὴν ξένη κατοχή, ἔστω κι ἂν δὲν εἶχαν φθάσει περσικὰ στρατεύματα γιὰ νὰ τὴν ἐπιβάλλουν. «Νῦν δ’ ἐκεῖνός ἐστιν ὁ διοικῶν τὰ τῶν Ἑλλήνων, καὶ προστάττων ἃ χρὴ ποιεῖν ἕκαστος»∙ τώρα δὲ ἐκεῖνος εἶναι, ὁ μέγας βασιλεύς, ὁ διοικῶν τὴν Ἑλλάδα, καὶ διατάζων τὸ τί ὀφείλει ποιεῖν ἕκαστος ἡμῶν. «Καὶ μόνον οὐκ ἐπιστάθμους ἐν ταῖς πόλεσι καθιστάς»∙ καὶ μόνο τοπικοὺς διοικητὲς δὲν διορίζει στὶς πόλεις. «Πλὴν γὰρ τούτου τί τῶν ἄλλων ὑπόλοιπόν ἐστιν;» πέραν ἀπ’ αὐτὸ τί ἀπέμεινε ὑπόλοιπον γιὰ τὴν κυριαρχία μας; Τὸ μεγάλο παράπονο ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἐκφράζει ὁ Ἰσοκράτης καὶ εἶχε ἀπήχηση ὁ «Πανηγυρικός» του.