Οἱ θεσμοὶ ἀπαιτοῦν ἀνυπέρβλητες, μισθολογικὲς καὶ ἄλλες, ἐπιβαρύνσεις καὶ ἡ κυβέρνηση βουλοδέρνει, μετὰ καὶ τὴν ψυχρολουσία ἀπ’ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς ὑφέσεως∙ οἱ ἐπιθέσεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως μοιάζουν μὲ ὁμοβροντία, ἐνῶ ἀρχίζουν καὶ πάλι οἱ πιέσεις, ἀπ’ τοὺς «σοβαρούς» της ὑπουργοὺς καὶ τοὺς δημοσκόπους πρὸς τὸν Ναπολεοντίσκο γιὰ προσφυγὴ στὶς κάλπες, διότι μόνον ἔτσι, ἰσχυρίζονται, μπορεῖ νὰ συγκρατήσει ποσοστὸ κοντὰ σὲ διψήφιο ἀριθμό. Τὰ τεχνάσματα τῆς τελευταίας δημοσκοπήσεως μόνο γέλιο προκάλεσαν, διότι ἡ διαφορὰ ἀγγίζει πλέον τὶς τρεῖς δεκάδες καὶ μὲ τὴν ἐπισημοποίηση τῆς ὑφέσεως συνεχίζει τὴν ἄνοδο∙ προοπτικὲς γιὰ ἀντιστρροφὴ δὲν διαγράφονται στὸν ὁρίζοντα καὶ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι στὸ Μέγαρο Μαξίμου βαρύνοντα λόγο ἔχουν οἱ ἀνάλαφροι τῶν ἐργολάβων τῆς χρυσῆς ἐποχὴ τῆς δικτατορίας. Αὐτοὶ ἕνα πρᾶγμα γνωρίζουν, τὸ βάθος τῶν σκανδάλων καὶ παθαίνουν σύγκρυο καὶ μὲ τὴν σκέψη τῆς λογοδοσίας∙ γι’ αὐτὸ ἔχουν βιδωθεῖ κυριολεκτικὰ πάνω στὶς καρέκλες.