Ἡ ἀπονέκρωση τῆς ἀγορᾶς καὶ ἡ ἀπειλὴ στάσεως πληρωμῶν ἀποβαίνει ὁ μέγας πονοκέφαλος τῆς κυβερνήσεως, καθὼς τὰ ἔσοδα ἔχουν καταρρεύσει -καὶ ἡ ἀπόδοση τοῦ Ἰανουρίου ὀφείλεται στὴν πληρωμὴ τῶν κερδῶν τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος-, ἐνῶ οἱ τράπεζες ἔχουν στερέψει ἐντελῶς ἀπὸ ρευστότητα∙ ἡ κατάσταση εἶναι γνωστὴ στοὺς δανειστὲς καὶ γι’ αὐτὸ ἀκολουθοῦν τόσο σκληρὴ στάση. Φαίνεται ὅτι οἱ ὑπουργοὶ δὲν εἶχαν καταγράψει τὶς ἀντιδράσεις τους καὶ τὶς ἀπέδιδαν σὲ ἰδεολογικοὺς λόγους, ὅπως δὲν εἶχαν παραβλέψει καὶ τὶς προειδοποιήσεις τοῦ Γιάννη Στουρνάρα, ὅτι ἡ ἀξιολόγηση, «πρέπει νὰ κλείσει χθές»∙ οἱ προτάσεις γιὰ ἐπανάληψη τοῦ 2015 δὲν γίνονται δεκτὲς ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, διότι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο πολιτικὰ καὶ ἱστορικά. Ὁ φόβος ὅμως τῆς λογοδοσίας ἐπικρέμεται στὸ Μέγαρο Μαξίμου ὡς δαμόκλειος σπάθη∙ τὰ σκάνδαλα διαδέχονται τὸ ἕνα τὸ ἄλλο καὶ ἡ τακτοποίηση τῶν ἡμετέρων ὑπερβαίνει τὴν ἀποχώρηση ὅποιας ἄλλης κυβερνήσεως.