Τὰ ἐσωκομματικὰ στὸν ΣΥΡΙΖΑ -δηλαδὴ σὲ ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ἀπ’ τὴν κυβερνητικὴ παράταξη, μὲ ἔκφρασή τους στοὺς βουλευτὲς καὶ στὸν περίγυρό τους- ἔχουν σημειώσει ἐξαιρετικὴ ἔνταση τὶς τελευταῖες μέρες, ἐξ αἰτίας καὶ τῆς ἀξιολογήσεως∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιδίδεται, μέσῳ τῶν ἀνθρώπων του στὴν προετοιμασία γιὰ τὴν ψήφιση τῶν μέτρων, ἀλλὰ οἱ ἀντιδράσεις δὲν εἶναι εὐνοϊκές, ἢ μᾶλλον εἶναι χειρότερες ἀπ’ τὶς προηγούμενες φορές. Ἡ αἰτία εἶναι, ἡ πλήρης πεποίθηση ὅλων, ὅπως κυκλοφορεῖ εὐρύτατα στοὺς διαδρόμους τῆς Βουλῆς, ὅτι τὴν ἑπομένη τῆς ψηφοφορίας δὲν εἶναι δεδομένο ὅτι θὰ ὑπάρχει κυβέρνηση, ἢ τουλάχιστον ὅτι θὰ εἶναι ἡ ἴδια μὲ τὴν σημερινή∙ οἱ 53 σηκώνουν δικό τους μπαϊράκι, διότι πιστεύουν ὅτι θὰ εἶναι οἱ χαμένοι ἀπὸ κάθε ἐξέλιξη∙ ὁ ὑπουργός τους θὰ ἀποστρατευθεῖ, μὲ τὶς ἀρὲς τῶν ἀρνητικῶν συνεπειῶν τῆς συμφωνίας, ἀλλὰ καὶ τὸ κόμμα τους δὲν θὰ εἶναι τὸ ἴδιο.