Οἱ διαπραγματεύσεις γιὰ τὴν ἀξιολόγηση συνεχίζονται στὶς Βρυξέλλες, ἀλλὰ μὲ ἐλάχιστες ἐλπίδες εὐοδώσεώς των, διότι δὲν ἔχουν τὴν πολιτικὴ κάλυψη τοῦ Ναπολεοντίσκου γιὰ τὴν ὁλοκλήρωσή τους∙ μάλιστα ἡ προσπάθεια ὑποστηρίξεως ἀπ’ τὸν Γάλλο ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν, γιὰ ψήφιση τῆς συμφωνίας κι ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία, διαψεύσθηκε εὐθέως ἀπ’ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο, κι ἀφήνει ἔκθετη καὶ μόνη τὴν κυβέρνηση. Ἡ ἀπονέκρωση τῆς ἀγορᾶς εἶναι τὸ πρόβλημα, ἐνῶ τὸ Μαξίμου προστρέχει στὴν παντελῆ διακοπὴ πληρωμῶν τοῦ δημοσίου καὶ παρακρατήσεως τῶν ρευστῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων, γιὰ τὴν πληρωμὴ τῶν ὁμολόγων. Ἡ ἐπανάληψη ὅμως τοῦ 2015 δὲν γίνεται εὔκολα, οὔτε ἀπὸ πρακτικῆς πλευρᾶς∙ ἀποδεικνύει μόνο τὶς μεθοδεύσεις τοῦ πρωθυπουργικοῦ περιβάλλοντος, ἀπέναντι στὸν φόβο τῆς πολιτικῆς ἐξαφανίσεώς τους. Ἡ κατακραυγὴ τοῦ κόσμου γενικεύεται καὶ οἱ ἔμπειροι πολιτικοὶ παρατηρητὲς ἀναμένουν τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις καὶ ἀπὸ τυχαία ἀφορμή, ὅπως γίνεται στὴν ἱστορία σὲ ἀντιδημοτικὰ καθεστῶτα.