Οἱ Ἕλληνες εἶχαν ὑποχρεωθεῖ, γιὰ ὅλα τὰ σοβαρὰ προβλήματα, μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη στὴν πλήρη ὑποταγὴ στὸν μεγάλο βασιλέα∙ μέχρι τότε οὐδέποτε στὴν ἱστορία τους εἶχαν ὑποταχθεῖ σὲ ξένους εἰσβολεῖς καὶ γι’ αὐτὸ τὸ θεώρησαν τὴν χειρότερη προσβολὴ εἰς βάρος τους ἐκ μέρους τῶν Σπαρτιατῶν. «Ὃ δὲ πάντων δεινότερον, ὅταν τις ἴδῃ τοὺς τὴν ἡγεμονίαν ἔχειν»∙ ἀλλὰ τὸ χειρότερον ὅλων, ὅταν κάποιος παρακολουθήσει ὅσους ἀσκοῦν τὴν ἡγεμονία, δηλαδὴ τοὺς Λακεδαιμονίους. «Ἀξιοῦντας ἐπὶ μὲν τοὺς Ἕλληνας καθ’ ἑκάστην τὴν ἡμέραν στρατευομένους»∙ ἀπαιτοῦντας ἀπὸ μέν τοὺς Ἕλληνες κάθε μέρα νὰ ἐπιστρατεύονται. «Πρὸς δὲ τοὺς βαρβάρους εἰς ἅπαντα τὸν χρόνον συμμαχίαν πεποιημένους»∙ ἐνῶ συνέχεια ἔχουν συνάψει συμμαχία μὲ τοὺς βαρβάρους. Ἀναλόγως στὸ πῶς ἔκριναν οἱ σατράπες τῶν Περσῶν στὴν Μικρὰ Ἀσία ρυθμίζονταν τὰ προβλήματα τῶν ἑλληνικῶν πόλεων∙ ἡ Σπάρτη, ὡς ἡγέτις δύναμις, εἶχε δεσμευθεῖ καὶ ἀκολουθοῦσε πιστὰ τὶς ἐντολές τους.