Ἡ ἀναφορά μου στὶς πολιτικὲς συνθῆκες τῆς Ἑλλάδος, μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειον εἰρήνην, προσθέτει ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικό» του, ἔχει παιδευτικὸ καὶ μόνο χαρακτῆρα∙ ἀπέβλεπε, ὄχι τόσο στὴν ἐκδίκηση κατὰ τῶν Σπαρτιατῶν, ποὺ εἶχαν φέρει τὸν Ἑλληνισμὸ στὴν κατάσταση αὐτή, ἀλλὰ στὴν ἀνάταση τῶν Ἑλλήνων καὶ στὴν ἀπαλλαγή τους ἀπ’ τοὺς βαρβάρους. «Καὶ μηδεὶς ὑπολάβῃ με δυσκόλως ἔχειν, ὅτι τραχύτερον τοῦτων ἐμνήσθην, προειπὼν ὡς περὶ διαλλαγῶν ποιήσομαι τοὺς λόγους»∙ καὶ κανεὶς νὰ μὴ μὲ θεωρήσει ὅτι στρέφονται ἐναντίον κάποιων, καθὼς θυμήθηκα τὶς δύσκολες αὐτὲς καταστάσεις, ἀφοῦ ἔχω προειδοποιήσει ὅτι θὰ μιλήσω γιὰ συνεννόηση μεταξύ μας. «Οὐ γὰρ ἵνα πρὸς τοὺς ἄλλους διαβάλω τὴν πόλιν τῶν Λακεδαιμονίων οὕτως εἴρηκα περὶ αὐτῶν»∙ διότι δὲν μίλησα ἔτσι γιὰ τὴν πόλη τῶν Λακεδαιμονίων, ὥστε νὰ τὴν διαβάλω στοὺς ἄλλους Ἕλληνες. Ὑπὲρ τῆς ἑνότητος τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ κάθε τρόπο ἦταν πάντοτε ὁ φιλόσοφος.