Ὁ ἑορτασμὸς τῆς ἑξηκονταετίας ἀπ’ τὴν ἵδρυση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως γίνεται αὔριο σὲ πανηγυρικὴ τελετὴ στὴν Ρώμη καὶ στὴν αἴθουσα τῆς ὑπογραφῆς τῆς ἱδρυτικῆς διακηρύξεως∙ ἀνεξαρτήτως τῶν σημερινῶν προβλημάτων τῆς Ἑνώσεως ἡ πρόοδος εἶναι ἱστορική, ὅταν ἀναλογισθεῖ κανεὶς τὸ πῶς ἦταν ἡ Εὐρώπη τὸ 1957, διαιρεμένη μὲ τὸν ψυχρὸ πόλεμο καὶ τὴν προστασία τῶν ἀμερικανικῶν στρατευμάτων γιὰ τὴν ἀσφάλειά της. Οἱ ἐμπνευστές της δὲν εἶχαν φαντασθεῖ τόσο ταχεῖα ἐξέλιξη∙ ἡ Εὐρωζώνη τῆς ἐξασφάλισε τὸ ἑνιαῖο νόμισμα καὶ τὴν διεθνῆ παρουσία της, τὴν ὁποία κανεὶς πλέον δὲν ἀμφισβητεῖ, ἐνῶ γενικεύεται ἡ δυναμικὴ πλήρους πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνοποιήσεως, ἀλλὰ καὶ ἑνιαίας ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς. Οἱ δυνάμεις συνοχῆς τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἀποδεικνύονται πανίσχυρες, χάρις στὶς κοινὲς ἱστορικὲς καὶ πολιτιστικές τους ρίζες. Ἡ Ἑλλάς, χάρις στὴν διορατικότητα τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ, ἦταν ἡ ἕβδομη χώρα στὴν Ἕνωση, ἂς τὸ ξεχνᾶμε αὐτό.