Οἱ Σπαρτιάτες εἶχαν ἀποδεχθεῖ, μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, τὴν ἔμπρακτη ὑποταγὴ ὅλων τῶν Ἑλλήνων στοὺς Πέρσες, ἐνῶ εἶχαν παραχωρήσει καὶ τὶς ἑλληνικὲς πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας∙ τὸ τέλος τῆς σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας εἶχε ἀρχίσει καὶ ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν ἀνάδειξη τῆς θηβαϊκῆς λίγα χρόνια μετά. «Ἐπεὶ καὶ τοῦτ’ ἔχομεν αὐτοῖς ἐπιτιμᾶν»∙ ἐπειδὴ καὶ γιὰ αὐτὸ ἔχουμε νὰ ἐπιτιμήσουμε τοὺς Λακεδαιμονίους. «Ὅτι τῇ μὲν αὑτῶν πόλει τοὺς ὁμόρους εἰλωτεύειν ἀναγκάζουσι, τῷ δὲ κοινῷ τῶν συμμάχων οὐδὲν τοιοῦτον κατασκευάζουσιν»∙ ὅτι τοὺς ὅμορους πρὸς τὴν πόλη τους κατοίκους τοὺς διατηροῦν ὡς εἵλωτες, ἀλλὰ στὸ κοινὸ τῶν συμμάχων τους οὔτε αὐτὴ τὴν πρόνοια δὲν παρέχουν. «Ἐξὸν αὐτοῖς τὰ πρὸς ἡμᾶς διαλυσαμένοις ἅπαντας τοὺς βαρβάρους περιοίκους ὅλης τῆς Ἑλλάδος καταστῆσαι»∙ ἐκτὸς ἀπ’ τοὺς Εἵλωτες, ἀφοῦ κατέστρεψαν τὶς σχέσεις μὲ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες, ὅλους τοὺς βαρβάρους τοὺς ἔκαναν περίοικους, δηλαδὴ ἐλεύθερους, σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα.