Στὴν ἐπανάληψη τῶν πρὸ διετίας σκληρῶν ἐσωκομματικῶν συγκρούσεων κατρακύλησε ὁ πρωθυπουργός, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ διαφορετικὲς συνθῆκες καὶ ἄλλη δυναμική∙ τότε ὁ Ναπολεοντίσκος διήνυε τὴν ἀνοδικὴ φάση τοῦ κύματος, μὲ ὑποσχέσεις γιὰ διαγραφὴ τοῦ χρέους καὶ χωρὶς κανένα μέτρο ἀντιδημοτικὸ ἀπ’ τὴν κυβέρνησή του∙ σήμερα βρίσκεται στὰ Τάρταρα δημοσκοπικὰ καὶ χωρὶς κόμμα, ἐνῶ οἱ ἀντίπαλοί του στηρίζονται στοὺς τελευταίους πιστούς τους συνδικαλιστές, ἐκείνους τῆς ΔΕΗ. Ἡ ἀξιολόγηση δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ κλείσει, διότι πολλὲς φορὲς ἔχουμε ἀκούσει αὐτὸ τὸ παραμύθι∙ οἱ διαφωνοῦντες ὅμως ὑπουργοὶ γνωρίζουν ὅτι κρίνεται ἡ τύχη τους, ὄχι μόνο τῆς ἐπανεκλογῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς λογοδοσίας∙ ἔχουν πεισθεῖ ὅτι, τοὺς εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐπανεκλογή τους, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν τόσων ἐγκλημάτων ποὺ ἔχουν διαπράξει εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων. Δείχνουν ὅτι κανείς τους δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν ἄλλον, ἀριστερὸ αὐτό, γιὰ τὸν ἑαυτό τους νοιάζονται ὅλοι τους…