Ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπ’ τὴν ὑποταγὴ στοὺς Πέρσες ἦταν εὐθύνη τῶν φύσει ἐλευθέρων Ἑλλήνων κι ὄχι ὅσων τυχαίως βρέθηκαν στὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας∙ τοὺς Σπαρτιάτες ἐννοεῖ ὁ Ἰσοκράτης, διότι μετὰ τὴν σύναψη τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης εἶχαν θέσει ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα σὲ κατάσταση ὑποταγῆς ἀπέναντι στὸν μεγάλο βασιλέα. «Καίτοι χρὴ τοὺς φύσει καὶ μὴ διὰ τύχην μέγα φρονοῦντας τοιούτοις ἔργοις ἐπιχειρεῖν»∙ καίτοι πρέπει ὅσοι εἶναι προικισμένοι ἀπ’ τὴν φύση ἐπιχειρεῖν ἔργα ἀνακτήσεως τῆς ἐλευθερίας μας κι ὄχι ἡ τύχη, καὶ ὑπαγωγῆς τῶν βαρβάρων σὲ κατάσταση περιοίκων. «Πολὺ μᾶλλον ἢ τοὺς νησιώτας δασμολογεῖν, οὓς ἄξιόν ἐστιν ἐλεεῖν»∙ πολὺ περισσότερο παρὰ νὰ ἐπιβάλλονται δασμοὶ στοὺς νησιῶτες, τοὺς ὁποίους εἶναι ἄξιον νὰ ἐλεήσει κανείς. Οἱ Λακεδαιμόνιοι δὲν ἔφτιαξαν ποτὲ ἰσχυρὸ στόλο, ὅπως εἶχαν οἱ Ἀθηναῖοι, καὶ ἐξαρτῶνταν πάντοτε ἀπ’ τὰ φοινικικὰ πλοῖα∙ αὐτὰ κυριαρχοῦσαν στὸ Αἰγαῖο καὶ δασμολογοῦσαν τοὺς νησιῶτες.