Ἡ αὐριανὴ σύνοδος τοῦ Συμβουλίου Ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν τοῦ ΝΑΤΟ θεωρεῖται ἐξαιρετικὰ κρίσιμη, διότι προβλέπεται ἡ συζήτηση τῶν σοβαρῶν ἐκκρεμῶν προβλημάτων∙ τὸ κύριο θέμα εἶναι ἡ ἀμερικανικὴ ἀπαίτηση γιὰ ἄμεση αὔξηση τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν σὲ 2% ὅλων τῶν χωρῶν, ἀλλὰ δὲν ἐμφανίζεται διατεθειμένη ἡ Οὐάσιγκτον γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ κανονισμοῦ τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας. Οἱ Εὐρωπαῖοι δέχονται τὴν αὔξηση τῶν ἀμυντικῶν τους δαπανῶν, ὅπως δεσμεύθηκε ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ, ἀλλὰ αὐτὸ σημαίνει καὶ ἀλλαγὴ τῆς δομῆς τοῦ ΝΑΤΟ∙ σὲ κάθε συμμαχία τὸν πρῶτο λόγο ἔχει πάντοτε ὅποιος συμβάλλει περισσότερο οἰκονομικὰ καὶ στρατιωτικά. Ἂν αὐξηθεῖ ἡ συμμετοχὴ τῶν Εὐρωπαίων, τότε αὐξάνεται καὶ ὁ ρόλος τους στὴν συμμαχία∙ δέχονται οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τὸν ὑποβιβασμό τους σὲ ἰσότιμο ἢ δευτερεῦον μέλος της.