Ἡ πορεία πρὸς τὸ τέταρτο μνημόνιο θεωρεῖται πλέον δεδομένη, μὲ τὶς παλινωδίες τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τὶς καθυστερήσεις στὶς διαπραγματεύσεις∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν πεισθεῖ, ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς βρίσκεται σὲ κατάσταση παρακρούσεως -καὶ γι’ αὐτὸ ἀποφεύγουν ἀκόμη καὶ τὴν τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μαζί του- καὶ ἡ κυβέρνηση ἀκολουθεῖ στὸν ἀέρα, μὲ τὸ παραμικρὸ ρεῦμα του νὰ τὴν παρασύρει στὸν γκρεμό. Διαθέτουν ὡς ἐπικουρία τὰ ὑπόλοιπα τοῦ τρίτου μνημονίου, ἀπ’ τὸ ποσό γιὰ τὶς τράπεζες καὶ τὶς ἐπιστροφὲς τῶν Κεντρικῶν τραπεζῶν ἀπ’ τὰ ἑλληνικὰ ὁμόλογα, ὕψους περίπου τεσσαράκοντα δις εὐρώ, ὁπότε τὰ χρησιμοποιοῦν γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Ἑλλάδος, χωρὶς τὴν ἀνάγκη προσφυγῆς στὰ Κοινοβούλιά τους∙ αὐτὸ ἐξηγεῖ καὶ τὴν ἄνεση στὶς κινήσεις τους, ἀλλὰ καὶ τὴν νευρικότητα τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ κυβέρνηση εἴτε δὲν ἔχει ἀντιληφθεῖ τὴν τακτικὴ τῶν Εὐρωπαίων, εἴτε γνωρίζει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτε ἀπολύτως ἀπέναντί τους.