Ἡ παραχώρηση τῆς ἐπικυριαρχίας τοῦ μεγάλου βασιλέως στὸν ἑλληνικὸ κόσμο εἶχε ἀποτελέσει τὴν ἀπαρχὴ τῆς παρακμῆς τῆς σπρατιατικῆς ἡγεμονίας στὴν Ἑλλάδα∙ οὐδεὶς σχεδὸν ἀποδεχόταν τὴν ἐξουσία τῶν Λακεδαιμονίων καὶ μόνο ἐξ ἀνάγκης ὑποχωροῦσαν στὴν ἀνώτερη βία τῶν Σπαρτιατῶν καὶ τῶν Περσῶν. «Τήν τε γὰρ Ἀσίαν διωμολόγηται καὶ παρ’ ἡμῶν καὶ παρὰ Λακεδαιμονίων βασιλέως εἶναι»∙ διότι ἔχουν συμφωνήσει καὶ γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ τοὺς Λακεδαιμονίους ἡ Ἀσία νὰ ὑπαχθεῖ στὸν μεγάλο βασιλέα. «Τάς τε πόλεις τὰς Ἑλληνίδας οὕτω κυρίως παρείληφεν»∙ καὶ τὶς ἑλληνικὲς πόλεις μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἔχει παραλάβει. Ὁ Ἰσοκράτης ἐννοεῖ τὴν σύναψη τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης τὸ 387 π.Χ, τὴν ὁποία ὑπέγραψε ὁ ἀπεσταλμένος τῆς Σπάρτης ἐκ μέρους ὅλων τῶν Ἑλλήνων καὶ δὲν ὑπῆρξε ἄμεση ἀντίδραση ἀπὸ καμμία ἑλληνικὴ πόλη∙ ἄλλωστε αἱ Θῆβαι, μόλις ἀνεδείχθησαν ἡγέτις τῶν Ἑλλήνων, τὴν διασφάλιση τῆς περσικῆς εὔνοιας ἐπιχείρησαν ἐξ ἀρχῆς.