Ἡ διεθνὴς σκηνὴ παραμένει τεταμένη, μὲ κύριες ἑστίες τὴν Συρία καὶ τὸ Ἰράκ, ἐνῶ ἐπιχειρεῖται ἐκτόνωση τοῦ προβλήματος τῶν χημικῶν ὅπλων∙ ἡ Οὐάσιγκτον παραμερίζει τὸ τελευταῖο καὶ μόνο ἀπὸ προχθὲς δείχνει ὅτι δέχεται τὴν ἀποστολὴ παρατηρητῶν γιὰ τὸν ὑποτιθέμενο βομβαρδισμὸ στὶς 4 Ἀπριλίου Ἰσλαμιστῶν ἀπὸ συριακὰ ἀεροπλάνα, ἐνδίδοντας στὶς πιέσεις τῶν Ρώσων. Κάποιοι ὑποστηρίζουν, ὅτι θὰ πᾶνε οἱ παρατηρητές, ἀλλὰ ἀφοῦ ἐξαφανισθοῦν τὰ ἴχνη, ἐνῶ οἱ δυτικὲς δυνάμεις ξεχνοῦν τὸ θέμα∙ στὸ ἔδαφος ἡ κατάσταση ἐλάχιστα ἀλλάζει, καθὼς μετὰ τὴν ἔστω καὶ ὁριακὴ νίκη τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὸ δημοψήφισμα διαμορφώνονται ἄλλες συνθῆκες. Ἡ Μπασὰρ Ἀσσὰντ ἔχει τὴν στήριξη τοῦ Κρεμλίνου καὶ ἐμφανίζεται ἐνισχυμένος, καθὼς κερδίζει καὶ στὸ ἔδαφος∙ ἀντιθέτως οἱ φιλοαμερικανικὲς κουρδικὲς δυνάμεις ἔχουν ἀνακόψει τὴν πορεία τους πρὸς τὴν Ράκκα, ἀναμένοντας τὶς συνομιλίες Ἀμερικανοῦ καὶ Τούρκου προέδρου. Ἡ Ἄγκυρα δύσκολα θὰ δεχθεῖ αὐτόνομο κουρδικὸ κράτος.