Ὡς δοκιμασία τῆς Εὐρώπης θεωροῦνται οἱ γαλλικὲς προεδρικὲς ἐκλογές, ὄχι μόνο ὡς πρὸς τὸ ποιὸς θὰ εἶναι ὁ νικητής, διότι ὅλοι πιστεύουν ὅτι θὰ κερδίσει ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, παρὰ ὡς πρὸς τὴν δυναμικὴ τῆς ἐκλογῆς∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἐδέχθησαν στωικὰ ἴσως τὸ Brexit ἢ καὶ μὲ ἀνακούφιση οἱ περισσότεροι στὴν Εὐρωζώνη, ἀλλὰ ἀνησυχοῦν πολὺ ἀπ’ τὸ ἐνδεχόμενο Frexit, διότι αὐτὸ θὰ σημάνει διάλυση τῆς ἑνιαίας ἀγορᾶς καὶ ἐπιστροφὴ στὴν κατάτμηση τῆς γηραιᾶς ἠπείρου καὶ στὴν ἀναζωπύρωση τῶν ἐθνικιστικῶν τάσεων. Ἡ Γαλλία ἔδιδε πάντα τὸν τόνο τῆς πολιτικῆς ζωῆς καὶ ἑνιαίας μορφῆς τῶν προβλημάτων τῆς Εὐρώπης, τουλάχιστον μεταπολεμικά∙ ὁ πρῶτος γύρος ἔδειξε τὴν ἐξαφάνιση τῆς παραδοσιακῆς ἀριστερᾶς καὶ τὴν ἔκπτωση τῆς δεξιᾶς σὲ δευτερεύοντα ρόλο. Ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καλεῖται νὰ ἀναδειχθεῖ σὲ πόλο ἕλξεως στὸ Κέντρο, ὥστε νὰ ἐξασφαλίσει καὶ ἐπαρκῆ κοινοβουλευτικὴ ἐκπροσώπηση. Θὰ τὸ ἐπιτύχει τὸ ἐγχείρημα αὐτό;