Ἡ σύσταση Εὐρωπαϊκοῦ Νομισματικοῦ Ταμείου ἐπανέρχεται στὴν συζήτηση, ὡς καλύτερη ἄμυνα τῶν μελῶν τῆς Εὐρωζώνης, σὲ περίπτωση δημοσιονομικῶν κρίσεων∙ ἡ πρόταση ἀνήκει στὸν Βόλφνγκανγκ Σώυμπλε, ἀλλὰ δὲν εἶχε προωθηθεῖ, λόγῳ ἀντιδράσεως πολλῶν ἑταίρων καὶ ἀνωριμότητος τῶν συνθηκῶν. Ἐὰν ἐφαρμοσθεῖ, δὲν θὰ χρειάζεται ἡ προσφυγὴ στὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο, ἀλλὰ καὶ θὰ συνοδεύεται ἀπ’ ἑνιαία οἰκονομικὴ καὶ δημοσιονομικὴ πολιτική∙ τὰ περιθώρια παραβιάσεώς της ἀπ’ τὶς ἐθνικὲς κυβερνήσεις θὰ εἶναι ἐλάχιστα, ἀλλὰ καὶ θὰ φέρει ὑποχρεωτικὰ καὶ τὴν πολιτικὴ ἕνωση. Τὸ τελευταῖο ἦταν τὸ μεγάλο ἐμπόδιο, μὲ τὴν Βρεταννία ὑποδαυλίζειν τὶς ἀντιδράσεις. Οἱ συνθῆκες, μετὰ τὸ Brexit καὶ τὴν νίκη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ὅπως προδιαγράφεται, στὴν Γαλλία, ὡριμάζουν, καθὼς οἱ Εὐρωπαῖοι διαπιστώνουν ὅτι οἱ δυνάμεις συνοχῆς τους μεταξύ τους εἶναι ἰσχυρότατες∙ ἄλλωστε ὁ ἀρνητικὸς ἀντίκτυπος ἀπ’ τὴν ἔξοδο τῆς Βρεταννίας δὲν ὑπῆρξε, παρὰ ἐνίσχυση τῶν συνεκτικῶν δεσμῶν τῶν ἑταίρων.