Οἱ Ἕλληνες τῶν ἀρχῶν τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος γνώριζαν ὅτι ἡ στρατιωτική τους δύναμη ἦταν ἀνώτερη τῆς περσικῆς, διότι κέρδιζαν σὲ ὅλους τοὺς πολέμους, ἐνῶ ὡς μισθοφόροι ἦταν καὶ οἱ κύριες δυνάμεις τους∙ ἕνα ἦταν τὸ μειονέκτημά τους, ἡ διχόνοια μὲ οἱ μεταξύ τους συγκρούσεις, καὶ ἡ ἀδυναμία στρατηγικῆς θεωρήσεως ἀπ’ τοὺς Σπάρτιάτες. «Οὐ μὴν οὐδ’ εἰ συναγορεύουσι τοῖς ὑπ’ ἐμοῦ λεγομένοις»∙ ὄχι μόνο ὅτι πλεονεκτοῦμε στὸν πόλεμο, ἀλλὰ καὶ ἐὰν συμφωνοῦν μὲ ὅσα λέγονται ἀπὸ ἐμένα. «Οὐδ’ ὡς ὀρθῶς περὶ τῆς ἐκείνου δυνάμεως γιγνώσκουσιν»∙ οὔτε ὅτι δὲν γνωρίζουν ἀκριβῶς γιὰ τὴν δύναμη τοῦ μεγάλου βασιλέως. «Εἰ μὲν γὰρ ἀπέφαινον αὐτὸν ἅμα τοῖν πόλεοιν ἀμφοτέροιν πρότερόν ποτε περιγεγενημένον»∙ διότι ἐὰν τοῦ διαβεβαίωναν ὅτι προηγουμένως θὰ ἤλεγχε ἀμφότερες τὶς πόλεις, Ἀθήνας καὶ Σπάρτη. «Εἰκότως ἂν ἡμᾶς καὶ νῦν ἐκφοβεῖν ἐπεχείρουν»∙ δικαιολογημένα ἑπομένως ἐμᾶς θὰ ἐπιχειροῦσαν νὰ μᾶς ἐκφοβίσουν.