Ἡ ἐπικυριαρχία τῶν Περσῶν στὰ ἑλληνικὰ πράγματα ὀφειλόταν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὸν ἀνταγωνισμὸ καὶ στὸν πόλεμο μεταξὺ Ἀθηναίων καὶ Σπαρτιατῶν∙ γενικὴ ἦταν ἡ πεποίθηση, ὅτι, ἂν ἦταν ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες, ἐθεωρεῖτο δεδομένη ἡ συντριβὴ τῆς περσικῆς δυνάμεως καὶ πολὺ εὐκολώτερη ἀπ’ τὴν νίκη κατὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους. «Εἰ δὲ τοῦτο μὲν μὴ γέγονεν, ἀντιπάλων δ’ ὄντων ἡμῶν καὶ Λακεδαιμονίων»∙ ἐὰν αὐτὸ μὲν δὲν συμβεῖ, ἡ ἕνωση τῶν δύο μεγάλων ἑλληνικῶν δυνάμεων, καὶ παραμένουμε ἀντίπαλοι ἐμεῖς καὶ οἱ Λακεδαιμόνιοι. «Προσθέμενος τοῖς ἑτέροις ἐπικυδέστερα τὰ πράγματα θάτερ’ ἐποίησεν»∙ προσεικοιούμενος τὶς ἄλλες πόλεις πιὸ πρόσφρα γιὰ αὐτὸν κάνει τὰ ἄλλα πράγματα, τὴν ἐπικυριαρχία στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἀσφάλεια τῆς αὐτοκρατορίας του. «Οὐδέν ἐστι τοῦτο σημεῖον τῆς ἐκείνου ῥώμης»∙ καὶ κατ’ οὐδένα τρόπον ἀποτελεῖ αὐτὸ ἀπόδειξη τῆς δικῆς του ἰσχύος. Εἶχε δίκαιο ὁ Ἰσοκράτης, μόνο οἱ Μακεδόνες ἕνωσαν τελικὰ τοὺς Ἕλληνες.