Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ φασιστικοῦ προσώπου τοῦ Ναπολεοντίσκου ἔγινε, μὲ ἄκρως πειστικὸ τρόπο, ἀπ’ τὸν Μίκη Θεοδωράκη∙ εἶναι ὁ μόνος πολιτικὸς ποὺ μποροῦσε προσφέρειν αὐτὴν τὴν ὕψιστη ὑπηρεσία στὴν δημοκρατία, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Εὐρώπη, καὶ κανένας ἄλλος. Ὁ Μίκης ἔπλεξε ἄλλη μία στὶς δάφνες τῆς ἀντιστασιακῆς του δράσεως, ὅπως τὸ ὑπογραμμίζει ἄλλωστε, μὲ τὴν ἀναφορὰ στὴν σύσταση τοῦ ΠΑΜ, ἀπ’ τὶς πρῶτες μέρες τῆς δικτατορίας, ἀφοῦ ἦταν ὁ μόνος ἐπώνυμος ποὺ δὲν εἶχε συλληφθεῖ μὲ τὴν ἐπιβολή της∙ ὁ ἀντίκτυπος εἶναι ἄμεσος καὶ καταλυτικὸς στὰ στρώματα τῶν ἀριστερῶν ψηφοφόρων περισσότερο ποὺ εἶχαν πιστέψει στὴν μεταπολιτευτικὴ προπαγάνδα, ὡς ἀπόρροια τῆς ἐπταετίας. Ξανάγινε τὸ σύμβολο τῆς ἀντιστάσεως καὶ τὸ Μέγαρο Μαξίμου δὲν ἀπάντησε, παρὰ μόνο ἐπέβαλε στὶς περισσότερες μεγάλες ἱστοσελίδες τὸ
θάψιμο τῆς δηλώσεως, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ ξεχασθεῖ∙ οἱ ἐνέργειές τους αὐτὲς ἐπιβεβαιώνουν τὸ ὅτι εἶναι μαθητευόμενοι μάγοι καὶ τίποτε ἄλλο δὲν μποροῦν νὰ κάνουν, οὔτε τὴν ἀξιολόγηση τῶν διεθνῶν ἐξελίξεων ἔχουν τὴν νοητικὴ ἱκανότητα καταγράψαι, οὔτε μελέτη τῆς ἱστορίας, ἂν διαβάζουν τίποτε στὰ γραφεία τους. Τοὺς πιάνει ζαλάδα ἀπ’ τὶς πρῶτες γραμμές, ὅπως λένε οἱ κακὲς γλῶσσες∙ μοναδικὴ ἀπασχόλησή τους, οἱ διασυνδέσεις τῶν παρακρατικῶν μηχανισμῶν, μὲ ποινικοὺς καὶ τρομοκράτες, ὅπου ἐπεκτείνονται οἱ ἀμερικανικὲς βρώμικες δραστηριότητες.

Οἱ στενὲς σχέσεις μὲ τὸ φασιστικὸ καθεστὼς τῆς Βενεζουέλας ἀπ’ τὰ πρῶτα βήματα τοῦ Ναπολεοντίσκου δὲν ἔγιναν τυχαῖα, οὔτε οἱ ἐπισκέψεις τοῦ στενοῦ του συνεργάτου πρὸ τετραετίας εἶναι χωρὶς βαθύτερη σημασία∙ πρόκειται γιὰ τὸ κύκλωμα τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων ποὺ ἔστησαν τὰ γεγονότα στὴν Οὐκρανία, τὸν ἐμφύλιο στὴν Συρία, τὴν ἀνθελληνικὴ προπαγάνδα κατὰ τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μνημονίου καὶ τὴν στήριξη πρὸς τὸν πρωθυπουργό του, τὸν ὁποῖο διατηροῦν πρόεδρο τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς, παρὰ τὴν πλήρη ἀπαξίωσή της∙ ταυτοχρόνως τὰ ἴδια διεθνῆ κέντρα καὶ τὰ ἐπιχώρια παραμάγαζά τους ἐξαπέλυαν τὶς ὑπονομευτικὲς ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Εὐρωζώνης καὶ τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ περισσότερο, ὅπως καὶ τῶν Κώστα Καραμανλῆ καὶ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, ἐνῶ ἦταν ἐγκωμιαστικοὶ πρὸς τὸν πρόεδρο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ παραμένουν ἀνεκτικοὶ ἢ ὑποστηρικτικοὶ ἀπέναντί του. Στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες ἀντιλαμβάνονται τὸν ρόλο τῶν κέντρων αὐτῶν, μὲ τὶς παρεμβάσεις τους στὶς γαλλικὲς προεδρικὲς ἐκλογές∙ διαπιστώνουν οἱ Εὐρωπαῖοι τὸ τί σήμαινε ἡ προπαγάνδα ὑπὲρ τοῦ Ὁλλανδοῦ ἀκροδεξιοῦ καὶ τῆς ὁμοϊδεάτου του Γαλλίδος καὶ ἐξαγριώνονται, διότι ἦταν πολὺ ἀφελεῖς ἀπέναντί της. Στὴν χώρα μας τὸ ἴδιο, ἡ κυβέρνηση βρίσκεται κυριολεκτικὰ στὸ κενό, χωρὶς οὐδεμία λαϊκὴ ὑποστήριξη, ὅπως τὸ ὑπογράμμισε ὁ Μίκης Θεοδωράκης, καὶ μὲ μοναδικὸ στήριγμά της τοὺς ἀξιοθρήνητους ζήτουλες βουλευτές της καὶ τὰ τρωκτικὰ τοῦ δημοσίου.

Ἡ ἀποδιάλυση τοῦ κομματικοῦ της μηχανισμοῦ εἶναι ἡ ἀχίλλειος πτέρνα τῆς κυβερνήσεως∙ ἐξουσία καὶ μάλιστα ὁλοκληρωτικὴ δὲν ἐπιβιώνει, χωρὶς τὴν ἀνοχὴ τουλάχιστον κάποιου μέρους τοῦ λαοῦ τῆς χώρας, μαζὶ μὲ τὴν διασφάλιση ὀργανωμένων ὁμάδων γύρω της, ὅταν μάλιστα εἶναι ὑποχρεωμένη αὐτὴ διατηρεῖν τοὺς τύπους τῆς κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας. Οἱ συνταγματάρχες εἶχαν τὸν στρατὸ καὶ ὑποχρεωτικὰ τὴν Ἀστυνομία, ὁ Χίτλερ τὰ τάγματα ἐφόδου, ὁ Μουσολίνι τοὺς μελανοχίτωνες, οἱ κομμουνιστὲς τοὺς κομματικούς τους μηχανισμούς, ὅλοι κάτι εἴχανε∙ ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν διαθέτει τίποτε, διότι δὲν εἶναι ὀργανωμένες ὁμάδες λαοῦ οἱ παρακρατικοὶ μηχανισμοί, οὔτε ἡ διαπλοκὴ μὲ τὰ παρακλάδια της καὶ πολὺ περισσότερο οἱ ὀπαδοὶ τῶν ποδοσφαιρικῶν ὁμάδων. Δεύτερος παράγων, ποὺ δείχνει τὴν παντελῆ ἄγνοια τῆς ἱστορίας καὶ τῶν κοινωνικῶν νόμων, εἶναι, ὅτι ὁ φασισμὸς ἐπιβιώνει, ὅταν δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀκτίδα ἐλεθερίας καὶ δημοκρατίας, ὅπως ἡ Βουλὴ στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὰ κόμματα ἐν λειτουργίᾳ, οἱ πολλὲς ἱστοσελίδες, πέραν τῶν ὑποτελῶν, οἱ ὁποῖες διατηροῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ τύπου∙ τρίτος παράγων εἶναι ἡ οἰκονομικὴ ἐπιβίωση τῆς χώρας σὲ κάποια ἀνεκτὰ ἐπίπεδα, διαφορετικά, ὅταν ἔχει ἀνάγκη τὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς ἔξωθεν βοηθείας, ὅπως ἡ χώρα μας ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη, τότε εἶναι θνησιγενές, ὅπως ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση. Εἶναι ἀδύνατο σὲ αὐτοὺς μετατρέψαι τὴν Ἑλλάδα σὲ Ἐξάρχεια, ἂς τὸ καταλάβουν στοῦ Μαξίμου.

Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν πλήρη ἐπίγνωση τῶν ἐξελίξεων στὴν χώρα μας καὶ σαφέστατο πρόγραμμα ἀντιμετωπίσεώς τους∙ ἐκτὸς Εὐρωζώνης δὲν ἐπιβιώνουμε οὔτε ἕνα λεπτό, αὐτὸ τὸ κατάλαβε ὁ Ναπολεοντίσκος, ὅταν ναυάγησε τὸ σχέδιό του τὸ πρῶτο ἑξάμηνο πρὸ διετίας καὶ ὑποχρεώθηκε σὲ ἀναδίπλωση. Ἀλλὰ αὐτὴ ἀποδείχθηκε προσχηματική, διότι, ναὶ μὲν ἰσχυρίζεται δημοσίᾳ ὅτι εἶναι ὑπὲρ τοῦ εὐρώ, ἀλλὰ στὴν πράξη κάνει τὸ κάθε τι ποὺ περνάει ἀπ’ τὰ χέρια του τοῦ ὑπονομεῦσαι αὐτό∙ σὲ αὐτὸ ἀποβλέπουν οἱ καθυστερήσεις στὴν ἀξιολόγηση, ἡ ὑπονόμευση τῶν μεταρρυθμίσεων, ἡ ἀνοχὴ στοὺς παρακρατικοὺς μηχανισμούς, ἡ προστασία τῶν Ἐξαρχείων καὶ οἱ ἐναγκαλισμοὶ μὲ τὸν Ρωσοπόντιο καὶ τοὺς ἐν Οὐκρανίᾳ φίλους του. Ἡ χρεωκοπία τῆς χώρας, ὑπηρετεῖ τὶς ἐντολὲς τῶν ἀτλαντικῶν ἐπικυριάρχων γιὰ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, ἀλλὰ δὲν εἶναι καθόλου εὔκολη, διότι οἱ Εὐρωπαῖοι ἀπέδειξαν ὅτι ἔχουν ἄπειρες δυνατότητες ἐλιγμῶν γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή της, ἐνῶ καὶ οἱ Ἕλληνες ἔχουν ἀρχίσει ἀπὸ καιρὸ τὴν ἐξέγερσή τους κατὰ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐξουσίας∙ ὅπου κι ἂν ἐμφανισθεῖ ὁ πρωθυπουργὸς καὶ οἱ ὑπουργοί του τοὺς παίρνουν μὲ τὶς πέτρες, ἐνῶ ἡ κρίση στὴν οἰκονομία προδιαγράφει τὴν ἐπίσπευση τῆς καθολικῆς ἐξεγέρσεως τοῦ κόσμου. Ἄλλωστε κανεὶς δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνση στὴν κυβέρνηση, ὅπως καταγράφουν ὅλες οἱ δημοσκοπήσεις, μὲ τὸν μονοψήφιο ἀριθμὸ στὰ ποσοστά της.

Ἡ ὁλοκλήρωση ἀξιολογήσεως θεωρεῖται ἡ κρίσιμη καμπή∙ ἡ κυβέρνηση εἶναι ὑποχρεωμένη σὲ δέκα μέρες νὰ ψηφίσει ὀγδόντα μεταρρυθμίσεις καὶ νὰ ἀρχίσει τὴν ἐφαρμογὴ τεσσαράκοντα τὶς ὁποῖες ἔχει ἤδη νομοθετήσει. Οἱ δυσκολίες της εἶναι πολλές, ὄχι μόνο γραφειοκρατικές, ἀλλὰ κομματικές∙ οἱ μεταρρυθμίσεις αὐτές, ὅπως γιὰ τὴν ΔΕΗ καὶ τὶς ἀποκρατικοποιήσεις, ἀφοροῦν τὰ προνόμια τῶν τελευταίων πιστῶν ἀκόμη κομματικῶν της στελεχῶν. Ἂν τὶς ἐφαρμόσει, χάνονται κι αὐτοί, ἐνῶ τῆς ἔχουν φύγει οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ οἱ προσλαμβανόμενοι δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ τῆς παραμείνουν πιστοί, διότι ὅλοι οἱ προσληφθέντες ἀπὸ καταρρέουσες κυβερνήσεις, στὴν κάλπη πέρναγαν μὲ τὸν νικητή∙ αὐτὰ τουλάχιστον εἶναι γνωστὰ στοὺς ἐλαχίστους ποὺ προσέρχονται στὴν Κουμουνδούρου καὶ στὸν Ναπολεοντίσκο. Ἡ οἰκογενειακή του ἱστορία τὸ ἀποδεικνύει, μὲ τὴν μεταπήδηση ἀπ’ τὸν Παττακὸ στὸ ΚΚΕ, μὲ τὴν κατάρρευση τῆς δικτατορίας∙ τὸ πρόβλημα ὅμως γίνεται γόρδιος δεσμός, διότι ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως προϋποθέτει τὴν συμπλήρωση τῶν μεταρρυθμίσεων. Ἀπ’ τὴν ἄλλη, ἡ κατάρρευση τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης παίρνει τὴν μορφὴ χιονοστιβάδος∙ τὸ ὁποιοδήποτε τυχαῖο γεγονὸς μπορεῖ νὰ τὴν προκαλέσει, ὅπως γίνεται στὴν ἱστορία. Στὶς μέρες μας μάλιστα αὐτὴ ἐπιταχύνεται κι ἀπ’ τὴν κατακόρυφη ἄνοδο τῆς δημοφιλίας τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ὄχι μόνο ὅπως τὴν καταγράφουν οἱ δημοσκοπήσεις, ἀλλὰ καὶ ἀπ’ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ κόσμου στὶς ἁπανταχοῦ δημόσιες ἐμφανίσεις του.