Σὲ κινήσεις ὑπεκφυγῶν ἐπιδίδεται τὸ Μέγαρο Μαξίμου, μὲ κορῶνες γιὰ τὸ χρέος, γιὰ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ τοῦ κόσμου ἀπ’ τὴν φοροεπιδρομὴ καὶ τὴν ἀπότομη ὕφεση∙ ἡ ρύθμιση τοῦ χρέους δὲν γίνεται στὴν πράξη, διότι, πρῶτον, τὴν ἀπαγορεύουν οἱ κοινοτικοὶ κανονισμοὶ καὶ δὲν εἶναι διατεθειμένοι οἱ Γερμανοὶ κυρίως νὰ τοὺς ἀλλάξουν γιὰ χάριν τῆς ἀνειλικρινοῦς καὶ ἀναξιοπίστου ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης∙ δεύτερον, διότι δὲν ἀλλάζει σὲ τίποτε τὸ οἰκονομικό μας πρόβλημα, τὸ ὁποῖο ἑστιάζεται στὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης καὶ στὴν ἐφαρμογὴ τῶν μεταρρυθμίσεων, ποὺ τὶς ἀρνεῖται ὁ Ναπολεοντίσκος, γιὰ νὰ συγκρατήσει τὴν κομματική του στελέχωση∙ τρίτον, διότι θὰ ἐσήμαινε τροχοπέδη στὴν πολιτικὴ ἑνοποίηση τῆς Εὐρωζώνης, ἐπιταχυνόμενη πλέον μὲ τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρόν. Γνωρίζουν ἄλλωστε, στὸ Βερολίνο, ὅτι γιὰ τὸν τρίτο κυρίως λόγο πιέζουν οἱ Ἀμερικανοί∙ ἀλλά, ἂν τόσο ἐνδιαφέρονται πράγματι, ἂς τὸ πληρώσουν οἱ ἴδιοι. Ὄχι νὰ κάνουν, «μνημόσυνο μὲ ξένα κόλλυβα»…