Σὲ προεκλογικὲς ὑποσχέσεις ἐπιδίδεται ὁ Ναπολεοντίσκος, ἐπειδὴ γνωρίζει ὅτι ἔρχονται οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις, μὲ πρῶτο βῆμα τὴν παιδεία∙ ἔτσι, ὑποσχέθηκε τὴν κατάργηση τῶν πανελλαδικῶν ἐξετάσεων -μόνιμο σύνθημα ὅλων τῶν λαϊκιστῶν ἀπ’ τὸ 1981- καὶ τὴν ἵδρυση νέων Πανεπιστημίων, ἐνῶ δὲν ἀσχολήθηκε μὲ τὰ πραγματικὰ προβλήματα τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἔλλειψη προσωπικοῦ, ἀνεπαρκέστατη χρηματοδότηση, κατάργηση τῆς ἀξιολογήσεως καὶ ἐλευθέρας τῶν παρακρατικῶν καὶ ἐμπόρων ναρκωτικῶν στὰ Πανεπιστήμια καὶ στὰ σχολεῖα. Ὁ ἀποπροσανατολισμὸς τῆς κοινῆς γνώμης ἀπ’ τὴν φοροεπιδρομὴ καὶ τὴν εἰσφορολήστευση ἦταν ἡ πρόθεσή του∙ ἀλλὰ τὸ τέταρτο μνημόνιο ἦρθε μὲ τὰ ἀποπνικτικὰ 140 νέα μέτρα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ψηφίσει σὲ δέκα μέρες. Οἱ Εὐρωπαῖοι γνωρίζουν ἄριστα, ὅτι δὲν ἔχει τὴν πρόθεση ἢ τουλάχιστον τὴν πολιτικὴ δυνατότητα, γιὰ ἐφαρμογὴ μεταρρυθμίσεων καὶ ἀναπτυξιακῆς πολιτικῆς∙ ἡ προκλητικὴ ἀμερικανοδουλεία του ὑπονομεύει, ὄχι μόνο τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβίωση τῆς Εὐρωζώνης. Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα τῆς ἀπαντήσεως…