Στὸ Πεκῖνο ἐπιβεβαίωσε ὁ Ναπολεοντίσκος τὴν πλήρη παράδοσή του στὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, τόσο ἀπὸ πλευρᾶς ἐθιμοτυπίας, ὅσο καὶ στὴν ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων∙ ἦταν ἡ μόνο συνάντηση στὴν τεράστια διεθνῆ διάσκεψη, ὅπου κυριαρχοῦσαν οἱ δύο τουρκικὲς σημαῖες, ἐνῶ εἴδαμε καθαρὰ τὴν ἑλληνικὴ μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν, πίσω ἀπ’ τοὺς ἡγέτες, ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἡγετῶν. Στὶς συναντήσεις τοῦ Ξὶ Τζιπίνγκ, μὲ ξένους ἀρχηγούς, κυμάτιζαν οἱ σημαῖες∙ ὁ ἐνδοτισμὸς τοῦ πρωθυπουργοῦ ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς προδοσίας, διότι, αὐτὸς μὲν ζήτησε καλὲς σχέσεις στὰ ἑλληνοτουρκικὰ, καὶ ὁ σουλτάνος ἀπάντησε μὲ τὸ αἴτημά του γιὰ ἐφαρμογὴ τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης, ὅπως αὐτὸς τὴν ἑρμηνεύει κι ἡ κυβέρνησή μας σιωπᾶ…