Ἡ παρακμὴ τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας ἐθεωρεῖτο δεδομένη στὸν Ἑλληνισμὸ ἀπ’ τὸ τέλος τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου καὶ τὴν ἐκστρατεία τῶν Σπαρτιατῶν γιὰ ἀπελευθέρωση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἔστω κι ἂν ἦταν μονομερὴς καὶ χωρὶς σοβαρὴ προετοιμασία∙ ἀκολούθησαν ἡ ἐξέγερση τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῶν Ροδίων ποὺ ἐπιβεβαίωσαν τὴν ἀδυναμία της. «Καὶ ταῦτ’ ἐστὶ τὰ βασιλικώτατα καὶ σεμνότατα τῶν ἐκείνων πεπραγμένων»∙ καὶ αὐτὰ εἶναι τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ καὶ πιὸ σεμνὰ ἀπ’ τὶς πράξεις τοῦ βασιλέως. «Καὶ περὶ ὧν οὐδέποτε παύονται λέγοντες οἱ βουλόμενοι τὰ τῶν βαρβάρων μεγάλα ποιεῖν»∙ καὶ γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν πάψει ποτὲ νὰ προπαγανδίζουν τὶς δυνάμεις τῶν βαρβάρων. Ὑπῆρχαν πάντοτε μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων ἀρκετοὶ ποὺ ζητοῦσαν τὴν πλήρη ὑπακοὴ στὶς ἐπιταγὲς τῶν Περσῶν, ἦταν οἱ παλιοὶ μηδίσαντες, οἱ ὁποῖοι ἀνέμεναν νὰ ἀναλάβουν θέσεις μὲ τὴν εὔνοιά τους∙ ἡ Ἀνταλκίδειος εἰρήνη ἦταν ἡ ἐπισφράγιση τῆς ὑποτελείας τῆς Σπάρτης.