Ἡ παρακμὴ τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας ἐθεωρεῖτο δεδομένη μετὰ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο καὶ μόνο ἡ διαίρεση μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων ἐπέτρεπε τὴν ἐπιβίωσή της∙ ἡ διχόνοια παρέμεινε στὸν Ἑλληνισμὸ ἐπὶ πενῆντα χρόνια καὶ μόνο ἡ ἀνάδειξη τῆς μακεδονικῆς ἡγεμονίας τοῦ ἐπέτρεψε τὴν ἕνωσή του καὶ τὶς κατακτήσεις ἐπὶ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. «Ὥστ’ οὐδεὶς ἂν ἔχοι τοῦτ’ εἰπεῖν, ὡς οὐ δικαίως χρῶμαι τοῖς παραδείγμασιν»∙ ὥστε κανένας δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ πεῖ, ὅτι δὲν χρησιμοποιῶ μὲ δίκαιο τρόπο τὰ ἱστορικὰ παραδείγματα, τὴν ἐξέγεση τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν Ροδίων καὶ τὸν πόλεμο στὴν Κύπρο. «Οὐδ’ ὡς ἐπὶ μικροῖς διατρίβω τὰς μεγίστας τῶν πράξεων παραλείπων»∙ οὔτε ὅτι ἀσχολούμενος μὲ τὰ μικρὰ παραλείπω τὶς μέγιστες πράξεις. «Φεύγων γὰρ ταύτην τὴν αἰτίαν τὰ κάλλιστα τῶν ἔργων διῆλθον»∙ ἀποφεύγοντας λοιπὸν αὐτὴν τὴν κατηγορία ἔρχομαι στὰ μεγάλα ἔργα τῶν Ἑλλήνων. Στὴν ἐκστρατεία τῶν Σπαρτιατῶν στὴν Μικρὰ Ἀσία ἀναφέρεται.