Τὰ ὅσα συμβαίνουν στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ στὴν Εὐρώπη θεωροῦνται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους παρατηρητὲς ὡς προοίμιο ἄρδην ἀναμορφώσεως τοῦ γνωστοῦ μεταπολεμικὰ δυτικοῦ κόσμου∙ ἡ Εὐρωζώνη ἀναδεικνύεται ἡ κυρία ἑστία τῆς Εὐρώπης, μετὰ τὸ Brexit καὶ τὴν οἰκτρὰ ἀποτυχία τῶν λαϊκιστικῶν κινημάτων, ἀκροδεξιᾶς καὶ ἀκροαριστερᾶς, ἐνῶ ἡ Ἀμερικὴ βαδίζει στὴν χειρότερη ἐσωτερική της κρίση τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα ἐτῶν. Ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἐπανήρχισε τὴν λειτουργία του, μὲ κύριο στόχο τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἑνοποίηση, ἀλλὰ καὶ τὴν ζωντανὴ παρουσία τῆς Εὐρώπης στὴν διεθνῆ σκηνή∙ ἡ κρίση στὴν Συρία δὲν λύεται, χωρὶς τὴν συνεργασία τῶν μεγάλων δυνάμεων, ἀλλὰ ἡ Οὐάσιγκτον ἐμφανίζεται διχασμένη, μὲ ἄλλη πολιτικὴ ὁ πρόεδρος καὶ ἄλλη τὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ κράτος. Ἡ λύση ὅμως εἶναι ἐπείγουσα, διότι στὴν Τουρκία ἔχει βαρύνουσα γνώμη ἡ Εὐρώπη∙ ἡ περίοδος ἀνγοήσεως τῶν Εὐρωπαίων τελείωσε, μαζὶ μὲ τὴν ἀποχώρηση τῶν ἀτλαντοκινήτων ἡγετῶν της.