Ἡ ἐκλογὴ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ἡ ἐπιλογὴ τοῦ Ἐντουάρντ Φιλὶπ ὡς πρωθυπουργοῦ, καὶ ἡ πλήρης ταύτισή του μὲ τὴν Ἀγγέλα Μέρκελ γιὰ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης, ὁριοθετοῦν ριζικὲς ἀνακατατάξεις στὴν γηραιὰ ἤπειρο∙ ἡ Γαλλία ἦταν τοὺς τελευταίους αἰῶνες ἡ κοιτὶς τῶν ἀναταράξεων καὶ νέων ἰδεολογικῶν κατευθύνσεων. Οἱ Γάλλοι ἔδειξαν ὅτι γκρεμίζουν τὰ τείχη μεταξὺ τῆς δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς, ἐγγενῆ τῆς γαλλικῆς καὶ βιομηχανικῆς ἐπαναστάσεως, ἀλλὰ καὶ ἀπομονώνουν τὰ ἄκρα καὶ τὸν λαϊκισμό∙ εἶχαν προηγηθεῖ οἱ Ὁλλανδοὶ καὶ ἀκολούθησαν οἱ Γερμανοί, κυρίως στὴν Βόρειο Ρηνανία,Βεστφαλία, ὁρόσημο τῆς βιομηχανίας της∙ τὰ δύο ρεύματα συνέκλιναν στὴν ἀναβίωση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος καὶ στὴν ἀνάδειξη τῶν πολιτικῶν κατευθύνσεων τῆς Εὐρωζώνης. Οἱ ἀριστεροὶ καὶ λαϊκιστές, ὅπως ὁ Ναπολεοντίσκος, περνοῦν στὸ περιθώριο.