Στὴν ἀποκορύφωση τῆς πολιτικῆς ἀντιπαραθέσεως βαίνει ἡ συζήτηση στὴν Βουλή, μὲ τὶς ὁμιλίες τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν καὶ τὴν ψηφοφορία τὰ μεσάνυχτα∙ τὸ τέταρτο μνημόνιο φέρνει τὶς χειρότερες περικοπὲς συντάξεων καὶ μισθῶν καὶ αὐξήσεις φορολογίας τὴν ὀκταετία τῆς κρίσεως, ἐνῶ ἡ ἐξέγερση τοῦ κόσμου γενικεύεται. Ἡ ἀντιπολίτευση, καὶ κυρίως ἡ ἀξιωματική, ἔχει καταστρώσει τὴν ἐπίθεση, μὲ κυριώτερο τὴν λαϊκὴ ἀποδοχή, μὲ διαφορὰ δύο δωδεκάδες τουλάχιστον τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ∙ ὁ Ναπολεοντίσκος στρέφεται καὶ πάλι στὸν ἀποπροσανατολισμὸ τοῦ λαοῦ, καὶ προσωπικές του δηλώσεις ποὺ διαψεύδονται, μὲ ὑποσχέσεις γιὰ ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση στὸ ἀπώτερο μέλλον, γιὰ διαβεβαιώσεις τῆς Λαγκὰρντ καὶ τῆς καγκελαρίου, ποὺ ὅμως αὐθημερὸν ἀναιρεῖ ὁ ἐκπρόσωπός της. Τὸ κρίσιμο θέμα εἶναι, ὅτι ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν οἰκονομία εἶναι παντελῶς ἀδύνατη ἀπ’ τὴν σημερινὴ κυβέρνηση∙ αὐτὸ τὸ γνωρίζουν ἄριστα οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ ἐξέφρασαν πολλὲς ἐπιφυλάξεις γιὰ τὴν ἀξιολόγηση…