Ἡ συντριβὴ τοῦ λαϊκισμοῦ στὴν Εὐρώπη ἔχει τὶς προκτάσεις της στὶς πολιτικές της δυνάμεις∙ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ὄχι μόνο ἐπέτυχε τὴν μοναδικὴ νίκη του, ἀλλὰ καὶ ἀποκάλυψε μὲ τὴν κυβέρνησή του, τὴν ἀποσάθρωση τῶν παραδοσιακῶν κομμάτων, ἀριστερᾶς περισσότερο καὶ δεξιᾶς ἐπίσης. Ἡ Γαλλία ἀποτελεῖ τὴν κοιτίδα τῶν πολιτικῶν δυνάμεων στὴν Εὐρώπη, ὁπότε ὁ ἀντίκτυπος ἦταν ἄμεσος στὴν Βόρειο Ρηνανία, Βεστφαλία, τὸ παραδοσιακὸ Ροὺρ καὶ τὴν μήτρα τῆς ἀριστερᾶς στὴν Γερμανία, ὅπου ἔχασαν πανηγυρικῶς οἱ Σοσιαλδημοκράτες∙ στὶς ἄλλες χῶρες ἀκολουθεῖ μὲ τὶς ἀντίστοιχες ἀνακατατάξεις, ὅπως καταγράφονται στὴν καθημερινότητά τους. Στὴν Ἑλλάδα ἔρχεται ὡς χαριστικὴ βολὴ στὸν Ναπολεοντίσκο, ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε δύο δυνάμεις, τὸν ἀπόλυτο λαϊκισμό, μὲ ἀτλαντικὲς εὐλογίες, καὶ τὴν ἀναγέννηση τῆς ἀριστερᾶς στὴν γηραιὰ ἤπειρο∙ ἀμφότερα ἔχασαν παταγωδῶς, ὁπότε τοῦ ἀπομένουν μόνο οἱ ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις, ἀλλὰ καὶ αὐτὲς ἐξασθενοῦν μὲ τὰ ἐσωτερικὰ στὴν Ἀμερικὴ ὡς πρῶτες ἐπιπτώσεις.