Στὴν ἄμεση ἐφαρμογὴ τῆς κοινοτικῆς συνοχῆς προβαίνει ἡ Εὐρωζώνη, μετὰ τὴν ἐπανεκκίνηση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος∙ πρὸς δύο κατευθύνσεις ἀναμένονται οἱ πρῶτες κινήσεις: Στὸ ἐσωτερικό, μὲ τὶς ἀποφάσεις τῶν ὀργάνων της, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, ὅπως εἶναι τὸ ἑλληνικὸ πρόβλημα, χωρὶς ἰδεολογικὲς ἢ ἄλλες προκαταλήψεις, ὅπως γινόταν μὲ τὴν σοσιαλιστικὴ γαλλικὴ κυβέρνηση∙ ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας εἶναι δεδομένη καὶ ἡ ἐπιτάχυνσή της ἐπίσης, διότι μόνο ἡ Ἑλλὰς βρίσκεται σὲ ὕφεση καὶ αὐτὸ εἶναι πολιτικὸ πρόβλημα περισσότερο, διότι δὲν ὑπάρχει ἐμπιστοσύνη πρὸς τὴν κυβέρνησή της∙ διεθνῶς, μὲ τὴν αὐστηρὴ προστασία τῆς ἑνότητός της, ἔναντι τῆς Τουρκίας καὶ τῶν ἀπειλῶν της στὰ σύνορά μας, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, μὲ τὸ ἑνιαῖο πλέον μέτωπο, μὲ πρώτη δοκιμασία τὴν διάσκεψη τοῦ ΝΑΤΟ τὴν Πέμπτη, ἀλλὰ καὶ τὴν Ρωσία. Τὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἀμερικῆς καὶ ἡ ἀποξένωση τῆς Βρεταννίας θεωροῦνται εὐνοϊκοὶ παράγοντες.