Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Γαλλίας ἀλλάζει μὲ τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρόν∙ αὐτὸ φάνηκε σὲ δύο θέματα, στὸ Brexit, ὁ νέος πρόεδρος ταυτίσθηκε ἀπόλύτως μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ ἐπέμεινε στὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἐξόδου τῆς Βρεταννίας ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση πρῶτα, καὶ μετὰ στὴν διαπραγμάτευση τῆς συμφωνίας μεταξύ τους∙ στὸ Ἰράν, χαιρέτισε τὴν νίκη τοῦ Χασσὰν Ρουχανὶ καὶ δήλωσε ἕτοιμος γιὰ διεύρυνση τῶν σχέσεων μαζί του. Ἡ διαφορὰ μὲ τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο σαφέστατη, ὅταν ὁ τελευταῖος χαρακτήρισε ἀπ’ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία τῆς Τεχεράνη ὡς τρομοκράτη∙ στὴν αὐριανὴ διάσκεψη κορυφῆς τοῦ ΝΑΤΟ θὰ καθορισθοῦν οἱ σχέσεις Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς. Τὸ Παρίσι ἔδιδε πάντοτε τὸν τόνο τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Εὐρωζώνης, ἀλλὰ ἐπὶ Σοσιαλιστῶν εἶχε ἀτονήσει ἡ παρουσία του, μὲ ἀποτέλεσμα ἀναλαμβάνειν τὴν εὐθύνη τὸ Βερολίνο, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἴδια βαρύτητα∙ ἡ ἐπανεκκίνηση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος δοκιμάζεται στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ περισσότερο.